วันนี้เฟินหนียุ่งมาก
ตอนเที่ยงตรงเขาไปยังโลกมนุษย์ สวมหมวกประหลาดปิดบังใบหน้าที่มีขนแตกต่างจากมนุษย์ ไปหาเจ้าของร้านดอกไม้ที่รู้จักกัน เพื่อช่วยราชันนำสารอาหารกลับมา
ยมโลกไม่เพียงแต่ไม่สามารถเติบโตสิ่งมีชีวิตได้ตามธรรมชาติ
แม้แต่สิ่งมีชีวิตที่นำมาจากภายนอกก็จะเร่งเวลาเน่าเสียและหมดอายุเร็วขึ้น
คิดเป็นประมาณสิบเท่าของโลกมนุษย์
ดังนั้นสารอาหารจึงถูกใช้หมดเร็วมาก ตอนนี้เขาต้องมารับสารอาหารสัปดาห์ละครั้ง เพื่อใช้ปรนนิบัติดอกไม้ที่ราชันนำออกมาจากดันเจี้ยนนั้น
เจ้าของร้านดอกไม้เป็นหญิงสาว เธอจัดห่ออย่างพิถีพิถัน พร้อมทั้งบอกวิธีใช้กับเฟินหนีอีกครั้ง “การใช้มากเกินไปก็ทำให้ดอกไม้ตายได้ง่าย ทางที่ดีควรเจือจางก่อนใช้ อัตราส่วนทั่วไปคือ...”
เฟินหนีตั้งใจฟังและจดจำทีละข้อ เพื่อกลับไปบอกต่อแก่ราชัน
สายตาเหลือบไปเห็นชามซุปที่เจ้าของร้านวางไว้หลังเคาน์เตอร์
ในซุปมีไก่ตุ๋นจนเหลืองทองและยังมีควันกรุ่นอยู่
เจ้าของร้านห่อของเสร็จแล้ว มองตามสายตาเฟินหนีไป แล้วยิ้มอย่างมีความสุขพลางเอามือลูบหน้า “นี่สามีฉันตุ๋นซุปไก่ให้ ตอนสาวๆ มีคนมาจีบฉันไม่น้อย แต่เขาจริงใจที่สุด แถมยังทำอาหารเก่ง เขาว่ากันว่า อยากชนะใจใครต้องชนะท้องให้ได้ ถึงหน้าเขาจะไม่หล่อเท่าคนอื่น แต่มื้ออาหารที่เขาทำให้ฉันนี่มันโดดเด่นเกินใครจริงๆ”
สมองของเฟินหนีหวั่นไหวเพราะคำคมของโลกมนุษย์นี้
เขาตั้งใจฟังจนจบเช่นกัน แล้วถามว่า “แล้วถ้าขาดเลือดล่ะ?”
“มนุษย์... ถ้าคนขาดเลือด ควรทำอะไรให้กินดี?”
เฟินหนีค้นตัวหา แล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา แล้วขอยืมปากกาจากเจ้าของร้าน
“ทางที่ดีอย่ากินสัตว์ปีก”
“กินอะไรที่มันอ่อนๆ หน่อย”