“ฉันก็แค่มือใหม่ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย”
ลู่หลีทำหน้าใสซื่อ
เขาจับคมมีดพลิกกลับอย่างง่ายดาย แล้วแทงเข้าไปในแขนของพนักงานออฟฟิศ
แขนครึ่งท่อนพร้อมกระดูกถูกมีดสั้นเฉือนขาดอย่างเรียบร้อย หล่นลงพื้น เลือดกระเซ็นเต็มพื้น
“อ๊ากก——!”
พนักงานออฟฟิศกุมหัวไหล่ที่ว่างเปล่าร้องโหยหวน
ผู้เล่นคนอื่นที่แต่เดิมจ้องมองลู่หลีด้วยสายตาคุกคาม ต่างก็ถอยหลังไปสองสามก้าว เกิดความหวาดกลัว แล้วหันไปหาเหยื่อมือใหม่รายอื่นแทน
พนักงานออฟฟิศขดตัวอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด จ้องมองลู่หลีอย่างเคียดแค้น “หมูแสร้งทำเป็นเสืองั้นเหรอ? แกหลอกฉัน! แกต้องใช้ไอเทมซ่อนกำไลแน่ๆ แสร้งเป็นมือใหม่เพื่อมาเก็บแต้ม!”
“ฉันไม่ได้แสร้ง” ลู่หลีรู้สึกว่าถูกใส่ร้าย “ฉันเป็นผู้เล่นมือใหม่จริงๆ”
แผลที่ถูกเฉือนอย่างเรียบร้อยของพนักงานออฟฟิศเริ่มเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว เสียงครางเบาลง ศีรษะกระแทกพื้นอย่างหนัก
ตายเสียแล้ว
ลู่หลีหันไป ลูกตาขนาดมหึมาที่น่าขนลุกกำลังเคลื่อนไปมาระหว่างผู้เล่นอย่างสนุกสนานราวกับกำลังดูเรื่องตลก
ดูตอนนี้แล้ว เกมภูตมรณะนี่ช่างน่าสนใจเหลือเกิน
น่าสนใจกว่าโลกเดิมของเขาเยอะ
ในห้องโถงที่อัดแน่นไปด้วยผู้คน ผู้เล่นใช้ทุกวิถีทางเพื่อแย่งลูกเต๋าที่มีแต้มสูง ไม่ว่าจะลักขโมย ปล้น หรือหลอกลวง
ทุกมุมถูกส่องสว่างด้วยแสงจ้า
เผยให้เห็นภาพความมืดมิดและโสมมอย่างหมดจด
ตัวเลขนับถอยหลังกระโดดไปที่ศูนย์
“หมดเวลารอบแรกแล้ว ทุกคนหาลูกเต๋าของตัวเองเจอหรือยัง?” ลูกตาหรี่ลงอย่างยิ้มแย้ม ลากเสียงยาว “ฉันจะเริ่มนับจำนวนคนแล้วนะ”
ลำแสงสีขาวเย็นยะเยือกกวาดผ่านห้องโถงราวกับใบมีดที่เฉือนขึ้นลง
ผู้เล่นที่แต้มน้อยถูกตัดเป็นชิ้นเนื้อในพริบตา
ศพของพนักงานออฟฟิศก็กลายเป็นแอ่งเลือด กระเด็นใส่ใบหน้าของลู่หลีสองสามหยด เลือดยังไม่ทันเย็น
“ทำความสะอาดเสร็จแล้ว เหลือผู้เล่นพอดีสิบคน ดูเหมือนไม่ต้องจัดรอบสองแล้ว” ลูกตาดูตื่นเต้นมาก “คราวนี้มีมือใหม่เยอะเลยนะ! มนุษย์เป็นผู้เล่นที่อ่อนแอ เรื่องแรกที่ต้องทำเมื่อเข้าเกมก็คือหาการปกป้องจากวิญญาณร้ายน่ะสิ!”
ลิ้นยาวสีแดงเข้มยื่นออกมาจากเปลือกตาล่าง แตกแขนงเป็นสามแฉกกลางอากาศ
มีผู้เล่นมือใหม่ที่รอดชีวิตอยู่สามคน แขนงหนึ่งของลิ้นยื่นมาตรงหน้าลู่หลี
ข้างบนมีกล่องสีดำวางอยู่
ช่องเปิดสีดำสนิทบนกล่องหันมาตรงหน้าเขา
เสียงของลูกตาเต็มไปด้วยการยั่วยวน “จั่วการ์ดวิญญาณร้ายที่เป็นของคุณสักใบ แล้วจะได้รับกำไลภูตมารไปพร้อมกัน เมื่อเข้าเกมอย่างเป็นทางการแล้ว 【ช่วงกลางคืนของเกม】 คุณต้องแลกเปลี่ยนความสามารถกับวิญญาณร้าย เพื่อรับการปกป้องจากมัน และเพิ่มโอกาสรอดชีวิตใน【ช่วงกลางวันของเกม】”
“ช่วงกลางคืนที่ทำการแลกเปลี่ยน คุณจะง่วงแล้วผล็อยหลับไปไม่ได้นะ ถ้าถูกวิญญาณร้ายเจ้าเล่ห์สับเปลี่ยนเอาวิญญาณไป ก็ไม่มีทางหนีจากเกมภูตมรณะได้ตลอดกาลเลยล่ะ!”
-
พร้อมกันกับที่ลู่หลียื่นมือเข้าไปในกล่อง ห้องไลฟ์ส่วนตัวของเขาก็ปรากฏขึ้นในหน้าต่างเลือกของ “ผู้ชม”
มี “ผู้ชม” บางคนหลงเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ ตกตะลึงในใบหน้าของลู่หลี แล้วหยุดดูอยู่เป็นนาน:
【จั่วครั้งแรกมีแต่พวกวิญญาณร้ายธรรมดาทั้งนั้น ไม่มีอะไรน่าดูหรอก】
【คราวนี้มีผู้เล่นเก่าในสิบคน คนที่ดังสุดก็คือฉีหมิงต๋าที่ชอบอยู่แต่ในดันเจี้ยนสยองขั้นต่ำฆ่ามือใหม่ ผู้ชนะของดันเจี้ยนนี้ไม่มีอะไรให้ลุ้นแล้ว ไปดีกว่า】
【เพิ่งมา พวกเพื่อนผีคิดว่าพิธีกรน้อยหน้าตาดีคนนี้น่าติดตามประจำไหม? ในกระเป๋าเหลือแค่สองพันเงินแดนมรณะแล้ว กำลังลังเลว่าจะสนับสนุนพิธีกรมือใหม่คนไหนดี】
【เขาเริ่มจั่วการ์ดแล้ว ฉันเห็นแสงด้วย! เพื่อนผีตาดีช่วยดูหน่อยว่านี่คือแสงสีแดงหรือสีฟ้า หรือว่าเขาโชคดีขนาดนี้ จั่วได้วิญญาณร้ายระดับสูง!?】
ลู่หลีพบว่ากล่องใบนี้ค่อนข้างลึก ล้วงไปครึ่งค่อนก็ยังไม่ถึงก้น
ควานไปรอบหนึ่งถึงจับได้ใบหนึ่ง
แค่มีแรงต้านหน่อย
เขาทุบปากกล่องจนแตกถึงดึงออกมาได้
ทันทีที่ลู่หลีดึงการ์ดออกมา แสงสีทองอ่อนจ้าก็ระเบิดออกมา
บนการ์ดมีหมอกดำเหนียวข้นปกคลุม ควบแน่นเป็นหยดน้ำ หยดลงพื้นเป็นติ่งๆ
ค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างคนสูงใหญ่
ลู่หลีฉงนมาก
รูปร่างที่ก่อตัวจากหมอกดำนี้สูงกว่าเขาเสียอีก ดูเหมือนผู้ชาย
ลูกตาสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น เข้าไปใกล้การ์ดของลู่หลี อยากเห็นตัวอักษรให้ชัด
“การ์ดทอง!! ฉันเคยต้อนรับผู้เล่นมือใหม่เป็นหมื่นคน นายเป็นคนแรกที่จั่วการ์ดทองได้ อ๊าก——!”
ลู่หลีลังเลเล็กน้อย “เอ่อ เป็นเกียรติของผมงั้นเหรอ?”
ลูกตาถูกขอบหมอกดำสัมผัสโดนเล็กน้อย เกิดเสียง “ฉี่ๆ” เหมือนถูกเผาไหม้ กัดกร่อนอย่างรวดเร็วจนเปลือกตาครึ่งหนึ่งกลายเป็นน้ำสีดำขุ่น
มันกรีดร้องถอยกลับไป ใช้ลิ้นเลียบาดแผล “ท่านขอรับ! ข้ามิได้ตั้งใจล่วงเกินท่าน!”
ลู่หลีไม่รู้ว่าทำไมลูกตาถึงเปลี่ยนท่าทีหยิ่งยโสเมื่อครู่ ตอนนี้กลับหมอบราบคารวะการ์ดที่เขาจั่วออกมาราวกับข้ารับใช้
เขาจั่วได้อะไรกันแน่?
ด้านหน้าของการ์ดเป็นสีดำ เขาพลิกกลับ พบว่าด้านล่างสุดเขียนไว้สองตัวอักษร
——ราชาแห่งยมโลก
ยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ รูปร่างจากหมอกดำก็ยื่นมือมาครอบศีรษะของเขา
ละอองหมอกเย็นเฉียบแผ่ซ่านไปตามผิวหนังที่สัมผัส ลู่หลีได้ยินเสียงร่างกายตัวเองดัง “เปรี๊ยะป๊ะ”
ความเจ็บแปลบเล็กน้อยส่งผ่านมา
เขาเข้าใจแล้วว่ากำลังทำอะไร
มันต้องการละลายผิวหนัง ให้เขากลายเป็นส่วนหนึ่งของหมอกดำ
มันจะ “กิน” เขา
จำนวนผู้ชมในห้องไลฟ์เพิ่มขึ้นทวีคูณ ทำให้ความนิยมในห้องของลู่หลีพุ่งขึ้นราวกับจรวด
【ให้ตายเถอะ มือใหม่นี่จั่วครั้งแรกได้ทองเลยเรอะ?】
【เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!】
【นี่พวกแกเป็นเพื่อนผีที่เพิ่งมาเหรอ? ไม่มีผีตนไหนไปเห็นในไลฟ์อื่นเลยเหรอว่ามือใหม่นี่ใช้มือเปล่ารับมีดได้! นี่มันสมรรถภาพทางร่างกายที่น่าสะพรึงอะไรกัน!】
【เขาจั่วได้นี่ไม่ใช่วิญญาณร้ายแล้ว! สีทองนี่คือเทพอธรรมนี่! ทั้งยมโลกมีเทพอธรรมอยู่แค่สิบองค์ เขาจั่วได้ท่านไหน? ชื่อบนการ์ดถูกเซ็นเซอร์ในห้องไลฟ์! ฉันมองไม่เห็นเลยอ๊ากกก!】
【ไม่ว่าจะเป็นท่านไหน ก็น่ากลัวสุดๆ! การถูกมือใหม่จั่วได้เป็นเรื่องน่าอัปยศอดสู ฉันพนันแปดหัวเลยว่าเขาจะต้องตายแน่】
ลู่หลีที่ผู้ชมรอคอยให้ตายอย่างใจจดใจจ่อ ตอนนี้กำลังหงุดหงิดมาก หนังตาขวากระตุกถี่
ร่างกายของเขามีความสามารถในการฟื้นตัวเร็วอยู่จริง
แต่ถ้าใช้บ่อยเกินไป จะอ่อนแอลงอย่างมาก
ลู่หลีกดเลือดที่ไหลขึ้นมาจากลำคอไว้
ระวังไม่ให้หมอกดำพบว่าความสามารถในการฟื้นตัวของเขากำลังช้าลงเรื่อยๆ
เขาจับ “แขน” ของหมอกดำ ไม่ว่าจะออกแรงดึงแค่ไหนก็ดึงไม่ออก ในที่สุดก็กัด “มือ” นั้นโดยตรง
แม้แต่ลิ้นก็เริ่มละลาย
ลู่หลีกัดทะลุหมอกดำ สัมผัสได้ถึงข้อมือที่เย็นเฉียบของอีกฝ่าย
ท่าทีดุดันและรุนแรงของอีกฝ่ายหยุดชะงักกะทันหัน ลู่หลีถูกผลักออกมาอย่างแรง ปลิวไปสามเมตร แล้วกระแทกพื้นอย่างจัง
“แค่กๆ…”
ลู่หลีใช้มือดันพื้นลุกขึ้นมา ปาดละอองหมอกเปียกๆ ที่มุมปากออก พบว่าหมอกดำหายไปแล้ว เหลือเพียงการ์ดใบหนึ่งลอยกลางอากาศ
ทั้งด้านหน้าและหลังของการ์ดกลายเป็นสีดำสนิท แม้แต่ตัวอักษรที่เคยมองเห็นก็หายไป
เขายื่นมือไป ก็คว้าการ์ดไว้ได้
ถ้าเมื่อครู่มองไม่ผิด วิญญาณร้ายที่เขาจั่วได้…
คือราชาแห่งยมโลก?
ตอนนี้ถือว่าเขาควบคุมการ์ดนี้ได้แล้วหรือยัง?
การ์ดนุ่มนิ่มไหลผ่านซอกนิ้วของลู่หลีไป พันรอบข้อมือ
จากบางเป็นหนา จากกว้างเป็นแคบ เผยโครงร่างออกมา กลายเป็นกำไลงูสีดำที่หัวกับหางบรรจบกัน
ลู่หลียกมือขึ้น มีหน้าจอแสงเล็กๆ เด้งออกมา กำลังแสดงข้อมูลพื้นฐานในห้องไลฟ์ส่วนตัว:
【จำนวนผู้ชม: 1467 (วิญญาณอาฆาต)】
【อันดับรวมในห้องไลฟ์ของดันเจี้ยน: 3】
【แต้ม: 100】
【ข้อความเรียลไทม์: เลเวลต่ำ ยังไม่เปิดให้ใช้】
【สถานะวิญญาณร้าย: ผูกพันธะแล้ว 1 ดวง】
【ระดับวิญญาณร้าย: ไม่ทราบ】
【สกิลวิญญาณร้าย: ไม่ทราบ】
ลู่หลีเห็นตัวเลขบนหน้าจอเปลี่ยนแปลงตามเวลาจริง แต้มกลายเป็น 200
ในช่องจำนวนผู้ชมเขียนว่าวิญญาณอาฆาต เขานึกขึ้นได้ว่าตัวเองเข้าร่วมเกมภูตมรณะ
ดูท่าผู้ชมก็คือผีนั่นเอง
แต้มกำลังเพิ่มขึ้นตามเวลาจริง
น่าจะมีผีในห้องไลฟ์กำลังให้ของขวัญเขา
สายตาหนึ่งจ้องมาที่ตัวเขา ลู่หลีเก็บหน้าจอ หันไปสบตากับชายร่างสูงใหญ่ล่ำสัน
ไขมันบนใบหน้าชายคนนั้นบีบดวงตาของเขาไว้ ตอนที่สบตากัน แววตามีทั้งความสนใจและความอิจฉาอย่างแรงกล้า
เมื่อถูกจับได้ว่ามอง ชายคนนั้นก็ยิ้มออกมา ประกอบกับใบหน้าที่ดุดัน ทำให้ยิ่งดูน่าเกลียดน่ากลัว
ชายร่างใหญ่เพิ่งก้าวเข้าหาลู่หลีไปหนึ่งก้าว พื้นก็เริ่มสั่นสะเทือน
ตอนนี้คนเป็นที่เหลืออยู่ในที่นี้มีเพียงสิบคน ประตูเหล็กขึ้นสนิมที่อยู่เบื้องหลังทุกคนค่อยๆ เปิดออก
เสียงลูกตาที่ลอยกลางอากาศไม่มีความยโสเหมือนตอนเริ่มแรก มันใช้ลิ้นประคองน้ำดำที่บาดแผลไว้ แล้วพูดอย่างน่าขนลุกว่า
“ประตูเกมเปิดแล้ว ขอให้ทุกคนโชคดี”
ภายในประตูมืดสนิท
ไม่มีใครเดินเข้าไปก่อน แต่ประตูกลับเริ่มเคลื่อนที่ไปข้างหน้า
เหมือนปากอันใหญ่โตที่อ้ากว้าง หลังเสียงกัมปนาท มันก็กลืนกินทั้งสิบคนเข้าไป
-
ลู่หลีเดินไปสองสามก้าวในความมืด ก็พบกับกำแพง
จับกำแพงไว้ เขาหามุมแล้วนั่งยองลง
ทั้งสิบคนเบียดกันอยู่ในพื้นที่แคบๆ มืดจนมองไม่เห็นอะไร
ผู้เล่นบางคนบ่นว่า “นายเหยียบฉันน่ะ! ข้างนอกประตูใหญ่เบิ้มอย่างนั้น ข้างในทำไมเล็กอย่างนี้?”
“ฉันเป็นมือใหม่ ตอนนี้สถานการณ์เป็นไงบ้าง จบแล้วเหรอ?”
เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น “จบ? เกมเพิ่งเริ่มต่างหาก”
บนเพดานมีแสงสีแดงสว่างขึ้น ทุกคนถึงได้เห็นชัดว่าตัวอยู่ที่ไหน
พวกเขาอยู่ในลิฟต์แคบๆ
เสียงด้านนอกกำแพงดังขึ้นอย่างรุนแรง มีเชือกด้านนอกกำลังดึงลิฟต์ขึ้นอย่างรวดเร็ว
ลิฟต์พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
ความเปลี่ยนแปลงกะทันหันทำให้ผู้เล่นที่หาหลักยึดไม่ได้ล้มระเนระนาด
มีคนเอามือปิดหูคุกเข่ากรีดร้อง
บนจอแสดงผลด้านบนของลิฟต์มีตัวอักษรสีแดงเลือดขนาดใหญ่กลิ้งไปมา สะดุดตาอย่างยิ่ง
【ยินดีต้อนรับสู่ สวนสนุกนิรันดร์】