ลั่วเจียไป๋ได้ใจ “ฉันมากกว่านาย 1 ชั่วโมง ฉันจะได้สัมผัส 49 ชั่วโมง เราไม่เหมือนกันหรอก”
มิเรลล่าตบมือชม “เก่งมากเลย”
เฟินหนีบนไหล่ก็หุบปีกทั้งสองข้างตบตาม “เหมียวเหมียว”
ลั่วเจียไป๋มองเห็นภาพแมวดำกำลังทำท่าทางเสียดสี เขาจิ้มนิ้วชี้ไปที่หัวเฟินหนีในอากาศ “แกเลียนแบบอะไร”
สายลมพัดวูบ ปลายนิ้วถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา ลั่วเจียไป๋รีบสะบัดมือ “เย็นชะมัด!”
ข้างหูมิเรลล่ามีเสียงหัวเราะเบาๆ ของเฟินหนีดังขึ้น เธอพลอยยิ้มตามไปด้วย เธอลูบหัวเฟินหนี “อย่าแกล้งเขาเลยนะ”
เกล็ดน้ำแข็งบนมือลั่วเจียไป๋หายไปทันที
ผิงผิงและอานอานเดินออกมาจากประตูอย่างกระปรี้กระเปร่า เจ้าของของพวกมันยังคงถือใบตรวจสุขภาพเทียบค่าตัวเลขซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยืนยันว่าทุกค่าอยู่ในเกณฑ์ปลอดภัย
ลั่วเจียไป๋และมิเรลล่าก้าวตามพวกมันไป มาถึงหน้าโรงพยาบาลสัตว์แห่งนี้ มองดูพวกมันก้าวเดินอย่างเบาสบายไปทางซ้าย
ทางขวามือมีเสียงดังขึ้น มองตามเสียงไป เห็นชายสวมหมวกดำกำลังแจกใบปลิว ทะเลาะกับเด็กสาวสองคน:
“สแกนโค้ด 9.9 หยวนก็ส่งฟรีถึงบ้าน ให้อาหารแมวอาหารหมาสูตรนำเข้า ของพวกนี้ในใบปลิวจริงไหม คุณเป็นพนักงานของโรงพยาบาลสัตว์นี่จริงเหรอ”
“อาหารยี่ห้อไหนกัน แค่ใบปลิวใบเดียว โอ้อวดเกินจริง ใครจะเชื่อ!”
“ฉันยืนอยู่หน้าประตู ก็ต้องทำงานที่นี่สิ ถ้าพวกคุณไม่เชื่อก็ไม่ต้องซื้อ” ชายคนนั้นพูดคลุมเครือ หางตาเหลือบเห็นพนักงานจริงของโรงพยาบาลสัตว์กำลังเดินออกมาจากในประตู รีบแย่งใบปลิวจากมือทั้งคู่ “ช่างเถอะ! เอาใบปลิวคืนมา!”