ท่ามกลางแสงจันทร์ ปีศาจต้นไม้โบกสะบัดลำต้นอย่างเจ็บปวด ใบไม้สีเหลืองกร้านร่วงหล่นลงทีละใบ
กิ่งไม้รีบยื่นไปรองรับใบไม้ แต่ก็เปล่าประโยชน์
ร่างกายที่รักษามานานหลายร้อยปี เมื่อไร้ซึ่งสารอาหารใหม่
กำลังก้าวเข้าสู่ฤดูหนาว
กิ่งก้านหนายาวยื่นไปถึงข้างกายมนุษย์ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวมาในคืนนี้ ท่ามกลางความมืดมิด เขารับรู้ได้ชัดเจนว่ามีมนุษย์สี่คน แต่สุดท้ายกลับมีเพียงคนเดียวที่ถูกล่อลวงออกมา
ยอดอ่อนที่เพิ่งผลิออกมาแนบแนบกับใบหน้าไร้เลือดของเฟิงซ่าน “นายอยากเป็นที่หนึ่ง ใกล้เข้ามา…ใกล้อีกนิด…อีกเดี๋ยวก็จะสมหวังแล้ว…”
ร่างของเฟิงซ่านกระตุกเกร็ง เขาเบิกตากว้างด้วยดวงตาที่ม่านตาขยายแล้ว เอ่ยด้วยเสียงกระซิบแผ่ว “ฉันอยากเป็น…”
กิ่งก้านแทรกเข้าไปในปากที่เขาแย้มออกอย่างเต็มใจ เข้าสู่ร่างกาย ดูดเลือดและพลังชีวิตจนเกลี้ยง สุดท้ายงอกออกมาจากหูและดวงตา
ปีศาจต้นไม้ไม่อาจสังหารมนุษย์โดยตรง
ทำได้เพียงขยายตัณหาทุกอย่าง ล่อลวงให้มนุษย์เดินเข้ามาหาเขาอย่างใจสมัคร มอบพลังชีวิต กลายเป็นสารอาหารของเขา
ร่างของเฟิงซ่านเปลี่ยนเป็นโครงกระดูกสีขาวในเวลาเพียงไม่กี่วินาที
ปีศาจต้นไม้มองดูใบไม้บนกิ่งที่เปลี่ยนเป็นสีเขียวเพียงชั่วครู่แล้วก็เปลี่ยนเป็นสีเหลืองเหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะขว้างโครงกระดูกลงบนพื้นด้วยความเดือดดาล
“กินหมดอีกแล้ว ไม่เหลืออะไรเลย! ไซเรนก็ไม่มีแล้ว! ในป่านี้ก็ไม่มีต้นไม้ที่มีชีวิต! โทษมนุษย์คนนั้น! ฉันอุตส่าห์ล่อไซเรนให้มาที่นี่ได้ อุตส่าห์รอจนถึงคืนพระจันทร์เต็มดวง! เริ่มใหม่เร็วๆ สิ!”
กิ่งไม้คลำหาไปทั่วพื้น
“หายไปไหนกันหมด? ไซเรนกับมนุษย์ก็หายไปหมด! แล้วหัวใจล่ะ? หัวใจที่ถูกบี้แหลกแล้วยังกินได้นะ…มันอยู่ไหนกัน?”
ทันใดนั้นเขาก็คลำเจอของแข็งเย็นเยียบชิ้นหนึ่ง จึงยกขึ้นมาดู
กลับกลายเป็นกระจกบานหนึ่ง
ในกระจก เขามองเห็นลำต้นของตัวเองที่มีรอยไม้ฝังลึก ใบไม้สีเหลืองกร้านมากมาย และกิ่งก้านบางส่วนที่ใบร่วงโกร๋นจนแห้งตาย
ตัวเขาในกระจกดูชราภาพยิ่งนัก
“อ๊ากกก—!” ปีศาจต้นไม้ร้องลั่นก่อนจะฟาดกระจกลงกับพื้นจนแตก