เด็กสาวเปิดประตูบ้านแล้วก้าวออกไปท่ามกลางแสงแดด
ลั่วเจียไป๋ยกมือขึ้นป้องแสงเล็กน้อย พลางได้ยินเสียงสนทนาลอดออกมา
“ลงมาข้างล่างคนเดียวได้ยังไงเนี่ย พ่อเพิ่งไปส่งคุณย่ากลับมา วันนี้รถติดมากเลยนะ ทุกเส้นทางเต็มไปด้วยรถรา ได้ยินว่าห้างที่ถนนจงยางมีงานใหญ่ คนเยอะไปหมดเลย”
“หนูอยากพาแบตเตอรี่เดินเล่นในหมู่บ้านเฉยๆ ไม่ออกไปข้างนอกหรอก”
“ดีจ้ะ ดี เดินเล่นในหมู่บ้านก็ดีนะ ให้พ่อไปเป็นเพื่อนไหม”
เสียงสนทนาของทั้งคู่ถูกกลบด้วยเสียงผู้คนที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“พวกมันผ่านการถ่ายพยาธิและฉีดวัคซีนแล้ว ตัวที่อายุถึงเกณฑ์ก็ทำหมันเรียบร้อย ทั้งหมดนี้เป็นสัตว์จรจัดที่พลเมืองใจดีช่วยกันดักรถไว้แล้วติดต่อให้เรามารับช่วงต่อ จำนวนมันมากเกินไปจริงๆ เราเองก็มีทั้งกำลังคนและทรัพยากรจำกัด ถ้าวันนี้ยืนยันรับอุปการะ ก็มาเซ็นชื่อถ่ายรูปได้เลย”
“ที่พามาวันนี้เป็นแค่ส่วนหนึ่งนะ ยังมีอีกมากอยู่ที่ศูนย์พิทักษ์สัตว์ ทุกคนสามารถติดตามความเคลื่อนไหวของศูนย์เราได้ หากมีเพื่อนๆ ที่วันนี้ไม่ได้มาที่นี่แล้วมีแนวคิดอยากอุปการะ ก็สามารถติดต่อเราได้ตลอดเวลา”
“พวกมันต้องการบ้าน”
ลั่วเจียไป๋ก้าวไปข้างหน้า เข้าไปยืนในแสงแดด
ทันทีที่หยุดนิ่ง ฉากเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง