ลู่หลีเก็บหินกลับเข้าไปในกำไลข้อมือ
เสียงฝีเท้าของชายที่อยู่ข้างหลังใกล้เข้ามาแล้ว “รีบเอามันออกมา!”
ลู่หลีหยิบกระจกออกมาอย่างไม่รีบร้อน หันเข้าหาน้ำพุ
น้ำในสระที่สะท้อนในกระจก
เป็นเลือดทั้งหมด
ภายในสระ ขอบสระ นอกสระ ทั้งห้องโถงถูกปกคลุมด้วยสีเลือดอันน่าสะพรึงกลัว
ที่แท้ที่นี่ไม่มีน้ำสะอาดแม้แต่หยดเดียว
ลู่หลีเก็บกระจกกลับเข้ากระเป๋า แล้วลุกขึ้นยืน มองไปยังท่านชนชั้นสูงที่เต็มไปด้วยโทสะด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ท่านกำลังพูดกับผมหรือ? มีหินที่ไหนกัน?”
“ถึงพวกท่านจะเป็นแขกผู้มีเกียรติก็ทำแบบนี้ไม่ได้…!” ฝีเท้าของท่านชนชั้นสูงหยุดชะงัก ลู่หลีมือเปล่า ไม่มีหินจริง ๆ
เขาพึมพำกับตัวเองอย่างเคลือบแคลง “ผมดูผิดไปรึ…? ต้องเป็นเพราะผมทุ่มเทแรงกายมากเกินไปกับการจัดงานเต้นรำสุดยิ่งใหญ่นี้แน่ ๆ เลยตาลาย”
“ขออภัย เป็นผมเองที่เข้าใจพวกท่านผิด เตรียมหน้ากากของพวกท่านให้พร้อม งานเต้นรำจะเริ่มในอีกครึ่งชั่วโมง ให้ผมพาพวกท่านไปรับประทานอาหารก่อน”
ท่านชนชั้นสูงเชื้อเชิญให้พวกเขาก้าวผ่านบันไดไปขั้นหนึ่ง ส่วนลั่วเจียไป๋ที่จับกระโปรงเดินอยู่ข้างลู่หลีก็พูดอย่างหัวเสีย “พวกชนชั้นสูงหัวโบราณนี่! ต้องให้ผู้ชายคู่กับผู้หญิง!”
ลู่หลีปรายตามองเขา “นายใส่กระโปรงแล้วดูไม่แปลกนะ”
“ฉันจะถือว่าเป็นคำชมนะ” ลั่วเจียไป๋กระตุกมุมปาก เขาเปลี่ยนใส่กระโปรงใน[ราตรีเกม]ก็ถูกวิญญาณร้ายที่น่าชังหัวเราะเยาะอยู่พักหนึ่ง ตอนนี้ออกมาข้างนอกแล้ว เขาก็สะกดจิตตัวเองให้มอง เอ็นพีซี และผู้เล่นในเกมเป็นเหมือนหัวมันฝรั่งไปหมดแล้ว