“ในห้องโถงนอกจากพวกเรากับเอ็นพีซีแล้ว ยังมีอะไรอีก?” ลั่วเจียไป๋กวาดตามองอย่างระแวดระวัง ก่อนจะเหลือบมองจานอาหาร พลางครุ่นคิด “ที่คุณได้ยินอาจเป็นเสียงร้องโหยหวนของสัตว์พวกนี้หลังจากถูกทำเป็นอาหารก็ได้นะ”
“เป็นไก่ เป็ด วัว หรือแกะ?”
มิเรลล่าส่ายหน้า “ไม่ใช่สัตว์ชนิดใดที่เคยเห็น”
เธอมองลั่วเจียไป๋ผ่านผ้าขาวอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ชี้ไปที่ไหล่ของเขา พลางอุทาน “ไหล่ตรงเป็นมุมฉาก มีกระดูกไหปลาร้า”
แล้วก็ชี้ไปที่แขนของเขา “ไม่มีเนื้อส่วนเกิน”
“คุณใส่กระโปรงแล้วสวยกว่าฉันมาก”
คอของลั่วเจียไป๋แดงก่ำ “ขอบคุณ! แต่ผมไม่ต้องการคำชมแบบนี้!”
เขาเขินจนไม่รู้จะมองไปทางไหน ทันใดนั้นก็เห็นแมวของมิเรลล่า จึงรีบร้อนโยนความเขินนี้ไป “แมวของคุณอยู่ในท่าไหนน่ะ? เท้าซ้ายเหยียบเท้าขวา ยืนแบบนี้ไม่รำคาญหรือ?”
มิเรลล่าเผยรอยยิ้มแรกหลังจากเข้ามาในห้องโถง “เขาเป็นสุภาพบุรุษเกินไป”
“สุภาพบุรุษ?” ลั่วเจียไป๋มองจากล่างขึ้นบนไปยังก้นของแมว “ตัวผู้หรือเปล่า?”
มิเรลล่าพยักหน้า “เป็นเด็กผู้ชาย”
เมื่อเห็นลั่วเจียไป๋พูดคุยเรื่องเพศอย่างไม่สนใจสายตาคนอื่น ลู่หลีจึงเตือน “ฉันได้ยินมาว่านกใจแคบกันทั้งนั้น คุณน่าหมั่นไส้เกินไปจะถูกผูกใจเจ็บเอานะ”
“เฮ้อบอกไปกี่ครั้งแล้วว่าไม่ใช่นก” ลั่วเจียไป๋โบกมือปฏิเสธ “เขาเป็นแมว ฟังที่เราพูดไม่ออกหรอก”
นกดำทั้งเก้อเขินและประหม่า เพราะมิเรลล่าเปลี่ยนชุดกระโปรง ผ้าตรงไหล่มีน้อย มันไม่มีที่วางเท้า ได้แต่ยืนขาเดียวอย่างตะกุยตะกาย
ทันใดนั้นถูกลั่วเจียไป๋เรียกชื่อ
ร่างเลื่อนไถลเกือบตกลงมา
ลั่วเจียไป๋รีบยื่นมือไปรับ “ไม่เป็นไรๆ ผมรับอยู่!”
นกดำไม่พอใจถึงขีดสุด กระพือปีกพลางถีบลั่วเจียไป๋เต็มแรง แล้วกลับไปที่ไหล่มิเรลล่า ใช้หลังหันให้พวกเขาน้อยใจอยู่สักพัก ก่อนจะฉีกมิติหายไป
ลั่วเจียไป๋ได้รับแรงปะทะอย่างหนัก เขาลากแขนที่ไร้ความรู้สึกและเย็นเฉียบไปทั้งแขน ร้องอย่างตกใจ “แมวคุณเย็นชะมัด! เหมือนก้อนน้ำแข็ง! ให้ตาย! แขนครึ่งนี้ผมขยับไม่ได้แล้ว ลู่หลี เร็วเข้า มาช่วยหน่อย ผมคงไม่แข็งตายใช่ไหม?”
ลู่หลีแลกไอเทมมาทำให้น้ำร้อน มาประคบแขนให้ลั่วเจียไป๋เพื่อคืนความอบอุ่น