ความเงียบสงัดกดทับจนหายใจไม่ออก
ลู่หลีเห็นเมก้มหน้ามองพื้นตลอดเวลา ผมยาวสยายปิดบังใบหน้าของเมไว้
มีเพียงหยดน้ำสองสามหยดร่วงลงบนพื้น
ลีเซ่ก็หันกลับมามองพวกเธอเช่นกัน
ใบหน้านั้นแตกต่างจากในภาพถ่ายกลุ่มอีกครั้ง
ไร้ซึ่งรอยยิ้มโดยสิ้นเชิง
ในดวงตาที่ลีเซ่มองมายังพวกเธอนั้น เต็มไปด้วยความตกตะลึงและความเจ็บปวด
“พวกเธอไม่พูดอะไรสักคำเลยหรือ?”
เสียงของลีเซ่สั่นเทาเล็กน้อย “พวกเธอรับปากฉันแล้วไม่ใช่หรือว่าจะไม่ยอมถอย? เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น พวกเธอสามารถอดทนอยู่ได้จริงๆ งั้นหรือ?!”
“อย่าเอาโทสะไประบายกับผู้บริสุทธิ์เลย” อาจารย์สาวยกมือข้างนี้ขึ้นโอบไหล่ลีเซ่อย่างอ่อนโยนอีกครั้ง “ลีเซ่ อีกไม่นาน เธอก็จะได้รับโทรศัพท์จากพ่อแม่ ตอนนี้งานของพวกเขาอาจกำลังเจอวิกฤติ และวิกฤติครั้งนี้ เธอเป็นคนนำมันมา
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกเขาทำงานอยู่ใต้การดูแลของแขกผู้มีเกียรติผู้หนึ่งของสถาบันเราพอดี เป็นเพราะอยู่ใต้ร่มเงาของแขกผู้นี้ เธอจึงมีชีวิตที่สะดวกสบาย ร่ำรวยกว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่มากนัก แต่แล้วเพื่อนๆ ของเธอล่ะ? พวกเธอมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยเหมือนเธอหรือเปล่า? พวกเธอไม่ได้มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ แต่กลับต้องมารับผลกรรมร่วมกับเธอ“