ลู่หลีตอบรับ “ได้”
สำเร็จจริง ๆ ด้วย
ปลาดาวครั้งที่แล้วไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
ปลาดาวที่ชื้นแฉะและลื่นเมื่อเทียบกับช็อกโกแลตบอลที่มีไส้แล้ว ต่างกันราวฟ้ากับเหว!
เป็นครั้งแรกที่ได้ลิ้มรสหวานตามปกติ
เมื่อลำคอกลืนลงไปอย่างราบรื่น ลู่หลีเหมือนได้ยินเสียงดอกไม้ไฟระเบิดในหัว
ร่างกายและจิตใจร่วมกันเฉลิมฉลอง
กินอะไรได้แล้ว
เขาค้นพบทิศทางที่ถูกต้องจริง ๆ
แถมยังได้พูดสิ่งที่เก็บกดอยู่ในใจมาตลอด หลายคืนที่จ้องแผ่นหลังของป๋อซือก่อนผล็อยหลับไป อยากจะเอ่ย แต่พอถึงปากกลับไม่รู้จะเริ่มยังไง ออกไปจนหมด
วิธีที่บังเอิญค้นพบเพราะปลาดาว ตอนนี้ดูแล้วก็ยังเข้มงวดมาก
แต่ตราบใดที่หาทิศทางได้ถูกต้อง พร้อมกับได้รับแรงสนับสนุนและความเข้าใจจากป๋อซือ หลังจากนี้เขายังสามารถลองอีกหลายครั้ง เพื่อค้นหาสาเหตุที่ทำให้เขากินอะไรลงไปได้จริง ๆ
รู้สึกได้ชัดเจนว่าท้องเริ่มอิ่ม ลู่หลีอดยิ้มออกมาไม่ได้
เหมือนใกล้จะเป็นคนปกติเข้าไปทุกที
ขอแค่พยายามหลีกเลี่ยงการทำลายและฟื้นฟูสภาพร่างกาย หลังจากนี้ เขาจะกลายเป็นคนปกติจริง ๆ ได้ไหม?
ช็อกโกแลตบอลสิบบนโต๊ะค่อย ๆ ลดเหลือหกลูก
ป๋อซือมองลู่หลีที่จดจ่อกับการกินอย่างเอร็ดอร่อย ถามทั้งที่รู้คำตอบ “กินลงไปได้เหรอ?”