ภายนอกตาข่ายเหล็กก็มืดมิดไม่ต่างกัน
ข้างในมีอะไรกันแน่
ต้องมองให้ชัดถึงจะตัดสินได้
ลู่หลีกะระยะแม่กุญแจที่ใกล้ตัวเองที่สุด แล้วหันไปบอกมิเรลล่าที่ยังตามมาด้วยกันว่า “เธออยู่กับลั่วเจียไป๋ ไม่ต้องตามผมมาก็ดี”
“ผมจะไปยืนยันเรื่องหนึ่งให้ชัด”
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก สอดมือเข้าไปในช่องว่างของตาข่ายเหล็ก
หนึ่งกำปั้นครึ่ง
เขาแลกเปลี่ยนหลอดไฟรุ่นเล็กและรุ่นใหญ่ออกมาอีก
รุ่นใหญ่พอดียัดผ่านตาข่ายเหล็กออกไปได้
รุ่นเล็กกลับคล่องแคล่วกว่า
ใส่ลงไปได้สองอันพร้อมกัน
ถ้าโชคดีพอ หลอดไฟไม่กระทบเส้นลวด แต่หล่นทะลุช่องว่างออกไปข้างนอก ก็จะมองเห็นได้ว่าภายนอกตาข่ายเหล็กมีอะไร
ลู่หลีกลับรู้สึกว่าโชคสำหรับเขาไม่ใช่ปัญหา
โยนหลอดไฟเล็กออกไปนอกตาข่ายเหล็ก
กระทบผนังดังกรุ๊งกริ๊ง ตอนหลอดไฟตกลงเสียงกลับทื่อ เหมือนตกลงไปกระทบอะไรสักอย่าง
วูบ ๆ แสงก็หายไปอย่างรวดเร็ว
หลอดไฟใหม่ปรากฏขึ้น เหล่าอสูรกายที่กระวนกระวายนั้นมีกว่าโหลตัวหันมามองทันที
พวกมันต้องออกแรงหน่อยถึงจะจับผู้เล่นที่ปีนป่ายอยู่บนตาข่ายเหล็กได้ แต่จะจับผู้เล่นที่ยืนบนพื้นราบก็ง่ายดายยิ่ง
เปิดเผยตำแหน่งตัวเองในความมืด
ไม่ต่างอะไรกับการหาที่ตาย!
แสงไฟนิ่งสนิทสว่างขึ้นสองวินาที มือที่ถือหลอดไฟก็โยนมันไปอีกทางหนึ่ง
ปากที่แยกเขี้ยวของอสูรกายยกยิ้มอย่างผู้ชนะ
พวกมันมีสมอง!
เมื่อครู่กัดไปคำหนึ่งเจอแต่เศษแก้ว
รู้แล้วว่าถูกหลอก!
ตอนนี้พวกมันไม่โง่งมเหมือนไม่กี่นาทีก่อนอีกแล้ว!
อสูรกายตัวเล็กเตี้ยหนึ่งสองตัวยังคงไล่ตามหลอดไฟที่กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น ส่วนอีกกว่าสิบตัวพุ่งตรงมาทางตำแหน่งที่ลู่หลีขว้างหลอดไฟเมื่อครู่
พวกมันตะครุบเข้าใส่
แล้วก็กัดกระชากอย่างบ้าคลั่ง
กลับกัดเจอปากของพวกเดียวกันและอากาศ แล้วกระแทกเข้ากับตาข่ายเหล็กอย่างแรง ล้มกลิ้งลงกับพื้น
เกิดอะไรขึ้น?
เมื่อครู่ก็ยืนอยู่ตรงนี้นี่!
“เพี้ยะ”
ขณะอสูรกายกำลังโกลาหล นอกตาข่ายเหล็กก็มีแสงสว่างและเสียงแตกกระจายใส ๆ ของหลอดไฟดังขึ้นอีกครั้ง