ในหัวของป๋อซือเกิดเสียงสองเสียงขึ้นอีกครั้ง
เสียงหนึ่งบอกว่า ล้อเล่นอะไรกัน ให้มนุษย์คนนี้มองร่างจริงแค่แวบเดียวก็ถือว่ายกเว้นให้แล้ว ขนาดทั่วทั้งยมโลกหรือแม้แต่สิบเทพชั่วร้าย ก็ยังไม่ค่อยมีใครได้เห็นร่างจริง ขึ้นจะเอามือมาจับเนี่ย มันเกินไปหน่อยแล้ว!
อีกเสียงบอกว่า จะจับหน่อยเป็นไรไป? ให้เขาจับหน่อยจะเป็นไรไป?
เขาก็บอกไม่ใช่เหรอว่าขอจับแค่ทีเดียว?
แค่ครั้งเดียวไม่เห็นจะจับแล้วตายตรงไหน
ลู่หลีไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร หากปฏิเสธไป เขาจะคิดว่าเขาเป็นคนขี้เหนียวไหม?
ในหัวของป๋อซือสู้รบกันไปมา
ลืมแสดงท่าที ไม่ได้ตอบตกลงและไม่ได้ปฏิเสธ
ลู่หลีคิดว่าเหมือนเป็นการปริยาย เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้อย่างไม่แน่ใจ ยื่นมือออกไปอย่างจริงใจ “ถ้าคุณรับการสัมผัสจากคนอื่นไม่ได้ ก็ถอยหลังไปได้นะครับ ผมก็จะไม่จับคุณ”
งูยักษ์ยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับเลยตั้งแต่ต้น
มือของลู่หลีวางลงไป ก็สัมผัสถูกเกล็ดงูที่เย็นเฉียบและเรียบลื่นแผ่นใหญ่ได้อย่างราบรื่น
สัมผัสที่พิเศษมาก
ไม่เหมือนกับกระต่าย แมว สุนัข หรือสัตว์ใด ๆ ในดันเจี้ยนที่ผ่านมาและในตอนนี้เลย
ร่างของลู่หลีโน้มไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว จริงอยู่ที่เขาชอบของนุ่มฟู แต่นั่นเพราะเขาไม่เคยจับงู