ปลายนิ้วของลู่หลีไล้ไปตามส่วนโค้งของกระจก ก่อนพึมพำกับตัวเองว่า “แว่นตา?”
เศษชิ้นส่วนของแว่นตา
กำไลข้อมือสั่นเตือน ความคืบหน้าการสำรวจไอเทมสำคัญเพิ่มขึ้น
เมื่อรู้แล้วว่าเป็นสิ่งของชนิดใดและมีรูปร่างอย่างไร ไม่นานพวกเขาก็พบแว่นตาที่สมบูรณ์คู่หนึ่งข้างโต๊ะเขียนหนังสือในห้องชั้นบน
“บนเลนส์มีตัวเลขเขียนไว้ว่า 4” ลั่วเจียไป๋วางแว่นตาแนบกับพื้นให้ลู่หลีดู เลนส์ของทั้งสองชั้นแนบชิดกัน ก่อนเกิดความผิดปกติขึ้น “เดี๋ยวก่อน ตัวเลขเหมือนกำลังกระโดดอยู่”
เศษแว่นตาในมือของลู่หลีกะพริบวาบ แล้วมีแท่งแบนสีน้ำตาลยาวชิ้นหนึ่งพุ่งออกมา เฉียดผ่านฝ่ามือเขาไป
การสั่นไหวกลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
ตัวเลขบนเลนส์แว่นตาในห้องชั้นบนกระโดดจาก 4 เป็น 3
เศษชิ้นส่วนในมือของลู่หลีกลายเป็นแว่นตาสมบูรณ์คู่หนึ่งในชั่วพริบตา
วัสดุของเลนส์กระจกทั้งสองข้างเปลี่ยนไปด้วย ไม่โปร่งใสอีกต่อไป ทั้งยังมีแสงเรืองสีขาวปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง
บนเลนส์มีเพียงภาพ ไม่มีเสียง ราวกับกำลังฉายหนังเงียบ
ลู่หลีจับขาแว่น พลิกดูทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ภาพที่ปรากฏบนเลนส์ทั้งสองด้านเหมือนกันทุกประการ
เขาหมุนแว่นไปมา พลางคลำหาวิธีใช้แว่นตาคู่ใหม่
แม้จะเปลี่ยนมุม ภาพก็ไม่ได้เคลื่อนตาม