เส้นไหมสีขาวหนาหยาบถูกดึงออกมาจากรังไหมที่แตกกระจายอยู่บนพื้น
เมื่อไหมพันธนาการเด็กสาวและผู้เล่นไว้ รังไหมก็ค่อย ๆ หายไป ท้ายที่สุดกลายเป็นผงสีเทาขาวโปรยปรายลงบนพื้น
ทำให้ห้องที่มืดมัวอยู่แล้วยิ่งหนาวเหน็บขึ้นอีก
เส้นไหมที่พันรอบคอยกขึ้นพร้อมกับรัดแน่นขึ้น สี่คนของลู่หลีต้องยืดตัวตรงตามจังหวะที่ไหมเลื่อนขึ้น
ลู่หลีคว้าเส้นไหมตรงหน้า แลกเปลี่ยนออกมาเป็นมีดเล่มหนึ่งเพื่อตัด
คมมีดบิ่นเป็นรอย แต่เส้นไหมกลับไม่มีรอยร้าวแม้แต่น้อย
เหนือเส้นไหมปรากฏตัวอักษรสีแดงที่คุ้นตาลอยขึ้น:
[ระดับความเสียหายของสิ่งของ: 99.9%]
เช่นเดียวกับวิธีเปิดกรงในด่านก่อน วิธีการคือการทำลาย
“นี่มันทำมาจากอะไรกันแน่!? ไอเทมโจมตีที่ฉันใช้คะแนนเป็นร้อยแลกมา ระดับความเสียหายขยับแค่ 0.2% ปัญหาคือ แค่ก ๆ ๆ...” ลั่วเจียไป๋ก้มหน้าลงก็ถูกไหมรัดคาง หายใจแทบไม่ทัน เขารีบเงยหน้าขึ้น จ้องมองตัวอักษรสีแดงนั่น
“กว่าจะทำให้ระดับความเสียหายเหลือศูนย์ได้ ต้องใช้ไอเทมเท่าไหร่กัน! แถมเวลา เวลาก็ไม่พอ!”
ในพื้นที่ที่เกือบจะหยุดนิ่งยกเว้นเส้นไหม จู่ ๆ ก็มีเสียงแทะที่คมชัดดังขึ้น:
“กร้วมกร้วม”
ลู่หลีเอียงศีรษะ มองไปยังต้นเสียง
คือปากที่ดำรงอยู่อย่างโดดเดี่ยว
ริมฝีปากขยับขึ้นลง เผยฟันหน้าสีขาวยาวสองซี่โผล่ออกมาจากกลางริมฝีปาก
ทางซ้ายมือของพวกเขาใกล้มากคือเตียงที่ถูกไหมคลุมไว้ ปากนั้นลอยอยู่เหนือเตียง