เงาสะท้อนอีกภาพในดวงตาของนก
นั่นคือ “กู้ยวี่ชู” ที่ถูกเขากำข้อมือไว้แน่น
ลู่หลีมองใบหน้าของเฉิงเหลียงอีกครั้ง ในใจเริ่มคาดเดาอะไรบางอย่าง
เขาดันข้อมือของเฉิงเหลียงที่กำไว้เบาๆ ดัง “กริ๊ก” กังวานชัด
ข้อมือถูกหักออกอย่างง่ายดาย หนังยังเชื่อมติดกันราวเส้นบะหมี่ ห้อยลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง พร้อมกับที่มีดในมือก็ร่วงลงพื้น
เฉิงเหลียงใบหน้ากระตุก กล้ำกลืนเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเอาไว้
“แปลงกาย ก็อปปี้ หรือเลียนแบบ?”
“ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน นายก็กำลังขัดขวางความคืบหน้าในการผ่านด่านของฉันกับเพื่อนๆ”
“ฉันไม่ชอบทิ้งภัยซ่อนเร้นไว้”
ลู่หลีทิ้งเขาลงบนพื้นราวกับขยะ ไร้ซึ่งสีหน้าอารมณ์ แล้วแลกเปลี่ยนมีดที่มีความยาวพอจะแทงทะลุร่างมนุษย์ออกมา ไอเทมเพิ่งจะก่อตัวขึ้นในมือ เขาก็พุ่งเข้าไปเสียบที่อกของเฉิงเหลียงทันที
ทุกครั้งที่ลู่หลีเอ่ยคำหนึ่ง เฉิงเหลียงก็ซีดเผือดลงไปอีกขั้น
เขาถึงกับพบว่าการเคลื่อนไหวของลู่หลีนั้นเร็วกว่ามนุษย์ปกติถึงห้าหกเท่า ไม่เพียงแต่จะไม่มีเวลาคลานหนี เขายังไม่ทันได้เปิดร้านค้าไอเทมด้วยซ้ำ มีดเล่มหนึ่งแทงเข้ากลางอก เสียงไอเทมปกป้องแตกกระจายดังขึ้น
เฉิงเหลียงตัวชุ่มเหงื่อ ดีใจที่ตัวเองรู้ตัวว่าดันเจี้ยนนี้ยากมาก จึงได้สวมไอเทมปกป้องที่แลกไว้ล่วงหน้าไว้หลายชิ้น
เดิมทีเขาจะใช้ไอเทมเหล่านี้รับมือกับปีศาจในดันเจี้ยน