ลั่วเจียไป๋ก้าวเข้ามาในห้อง ยังไม่ทันเห็นการจัดวางเฟอร์นิเจอร์ชัดเจน จู่ ๆ พื้นใต้เท้าก็ว่างเปล่า ความรู้สึกไร้น้ำหนักถาโถมเข้าใส่
อ้าปาก แต่ไม่ทันได้ร้องแม้แต่คำเดียว
ทุกสิ่งหมุนวน
ขณะที่ร่วงหล่นก็รู้สึกราวกับกำลังลอยขึ้น
ร่างกายถูกโยนไปมาในอากาศ การรับรู้แรงโน้มถ่วงก็ยุ่งเหยิง
ลั่วเจียไป๋เหมือนกำลังนั่งรถไฟเหาะตีลังกาที่พลิกกลับไปมาทั้งขึ้นลงและซ้ายขวา
เสียง “ตุ้บ” ดังขึ้น
ในที่สุดก็หยุด
ลั่วเจียไป๋กระแทกพื้น นั่งตัวอ่อนปวกเปียกขึ้น ด้านขวาคือถานหลิงและเถาซิ่นหย่วน
เขาพยุงตัวคลานไปทางซ้ายสองก้าว ในที่สุดก็เจอคนคุ้นเคย ทำให้มีจุดยึดความปลอดภัยขึ้นมาบ้าง
มิเรลล่า
นอกจากนี้ ก็ไม่มีผู้เล่นอื่นอีกเลย
“คนอื่น ๆ ล่ะ? เหลือแค่เราสี่คนแล้ว” เถาซิ่นหย่วนระวังตัวถอยห่างจากพวกเขา หลังชนเข้ากับเตียง เขาหันไปดูพลางนึกย้อน “นี่คือห้องที่เราเข้ามาเมื่อกี้หรือเปล่า?”