เส้นทางจากสถานีกลับไปยังบ้านพักคนชรายาวกว่าการย้อนกลับไปยังจุดบันทึก แล้วขึ้นลงตึกด้วยลิฟต์มากนัก จึงเปิดโอกาสให้พวกเขาได้พักหายใจ
ลู่หลีเป็นคนสุดท้ายที่ลงจากชานชาลาแล้วเดินเข้าไปในพงหญ้า ก่อนจากไป เขาหันกลับไปมองผู้ชายที่นั่งอยู่บนชานชาลาตั้งแต่พวกเขาเข้ามาในดันเจี้ยน
ผู้ชายคนนั้นมองไปยังปลายถนนที่ว่างเปล่า เอาแต่พูดบทเดิมซ้ำ ๆ และไม่สนใจผู้เล่น เขารอรถที่ตัวเองพร่ำบอกว่าจะมา แต่ก็ยังไม่มาสักที
ลู่หลีมองตามไปแวบหนึ่ง
ปลายถนนที่ถูกหมอกหนาทึบปกคลุมกำลังหดสั้นลงเช่นกัน
เหมือนกับทางเดินในจุดบันทึกอื่น ๆ
ปลายทางเดินจะถูกความมืดกลืนกิน ส่วนสถานีแห่งนี้ก็จะถูกหมอกหนาทึบปกคลุม
“พวกเราเดินช้าหน่อยก็ได้” ลั่วเจียไป๋เดินเอื่อย ๆ ไปข้างหน้า “ในที่สุดก็มีเวลาคิดดี ๆ แล้วว่าจะผ่านด่านยังไง”