ตระกูลกู้ประกาศต่อภายนอกว่ากู้ยวี่ชูป่วย ต้องพักรักษาตัวอยู่บ้าน เพื่อนฝูงเก่าก่อนต่างพากันหลั่งไหลมาสอบถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อไม่ได้พบตัวกู้ยวี่ชูก็โทรศัพท์หาหรือส่งข้อความมา
“คุณชายน้อยกู้ คราวก่อนตอนเราดื่มด้วยกัน ผมให้คุณดูรถสปอร์ตรุ่นใหม่ลิมิเต็ดทั่วโลก คุณบอกว่าจะสนับสนุนผมสองล้าน ยังนับอยู่หรือเปล่า”
“สิ้นเดือนนี้วันเกิดฉัน ก่อนหน้านายสัญญาว่าจะมางานปาร์ตี้ที่บ้านพักตากอากาศของฉัน แถมยังต้องพกของขวัญชิ้นโตมาด้วย ฉันกำลังตั้งตารอของขวัญจากคุณชายน้อยกู้อยู่เลย!”
“การเงินติดขัด หมุนเงินไม่ทันจริง ๆ เดือนนี้แม่ก็ยังไม่ยอมปลดอายัดบัตรเครดิตให้ผม แต่ผมมีค่างวดบ้านที่ต้องจ่าย พอจะ...”
กู้ยวี่ชูจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยพูดคำพวกนั้น
และจำไม่ได้ว่ามันอยู่ในเหล้าแก้วไหนของครั้งไหนที่มีสิ่งเจือปน
กู้เจินแย่งโทรศัพท์ของเขาไปอย่างไม่เกรงใจ พูดเสียงเย็นกับพวกสวะเพื่อนฝูงพวกนั้นว่า “ยวี่ชูยังไม่ว่าง และจะไม่ไปร่วมงานด้วย ตอนนี้ตัวเขาไม่มีเงินสักบาท ผมยึดไปหมดแล้ว”
เมื่อความเจ็บปวดกำเริบ หูของกู้ยวี่ชูก็อื้ออึง ได้ยินเพียงกู้เจินเอ่ยเรียกชื่อเขาล้วน ๆ ตัดแซ่ออก ทำให้รู้สึกราวกับว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาดีกันมาก