เอ้อหรงถามขึ้น “พระองค์สั่งของมาจากในเน็ตหรือพ่ะย่ะค่ะ”
ป๋อซือตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “นิดหน่อย ของใช้ในสำนักงาน”
เอ้อหรงค่อนข้างวางใจ “ก่อนหน้านี้พระองค์ไม่เคยชอปปิงออนไลน์ อาจไม่ทราบว่าจริง ๆ แล้วเหล่าเทพชั่วร้ายล้วนมีนิสัยซื้อของทางเน็ต เพียงแต่วังของทุกพระองค์จะไม่ให้ผีจากข้างนอกเข้าออก แต่นำไปรวมไว้ที่สถานีพักสินค้านอกวัง ซึ่งมีผีรับผิดชอบโดยเฉพาะทำหน้าที่ขนย้ายเข้าสู่วัง…”
ป๋อซือยกมือขึ้นเล็กน้อย “ฉันไม่ต้องการให้ผู้ขายรู้ตัวตนของฉัน”
“จึงจำเป็นต้องมีข้อมูลการรับของแบบธรรมดาทั่วไป”
คำพูดไม่กี่ประโยคนี้ทำให้เอ้อหรงเกิดความคลางแคลงใจขึ้นมากับคำว่า “ของใช้ในสำนักงาน”
ทว่าจรรยาบรรณในอาชีพที่ดีทำให้เขายังคงโค้งตัวลงเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้ม “ขอรับ จะจัดหามาถวายในทันที”
หลังจากติดต่อลูกน้องที่ทำงานคล่องแคล่วสองสามคน แล้วให้ลูกน้องไปหาพนักงานทั่วไปที่ไว้ใจได้ ได้ข้อมูลการรับของมาหลายรายการ ก็เปรียบเทียบแล้วคัดเลือกชุดที่เหมาะสมออกมา
เอ้อหรงส่งข้อมูลการรับของธรรมดาให้แก่ราชัน จากนั้นจึงออกจากวัง
เขาเดินมาได้ระยะหนึ่ง มองเห็นเงาร่างที่คุ้นตาแต่ไกล จึงยกมือทักทาย
“เฮ้! เฮป้า ช่วงลาพักร้อนไปเที่ยวที่ไหนดี ๆ มาหรือเปล่า เหตุใดไม่เห็นอัปเดตอะไรเลยเล่า ทุกคนตอนนี้ผลัดกันพักผ่อน เล่นเอาฉันเองก็อยากพักแล้วออกไปดูบ้างเหมือนกัน แล้วยานพาหนะของเธอล่ะ”
เทพชั่วร้ายสตรีในอาภรณ์ซ้อนชั้นยาวพลิ้ว กิริยางดงาม หยุดตรงหน้าเอ้อหรง ตอบว่า “ให้ยืมไปแล้ว”
หน้าผากของเธอประดับด้วยแถบเครื่องประดับ ตรงกลางเป็นปิ่นปักผมรูปพระจันทร์สีเหลืองอ่อนเรืองแสงจาง ๆ