กู้ยวี่ชูและมิเรลล่าตอบกลับมาเหมือนกัน: อยู่ในสวนสนุกขนาดใหญ่
ทั้งสองคนอยู่ในสถานที่เดียวกัน
ลู่หลีเดินจากห้องลองเสื้อไปยังประตูร้าน เตรียมจะออกจากที่นี่ไปดูก่อนว่านี่คือห้างสรรพสินค้าหรือไม่
หันกลับไปมองที่จุดชำระเงินซึ่งมีลูกค้าต่อแถวยาวเช่นกัน
พนักงานขายสี่คนที่ก้มหน้าก้มตาทำงานมีท่าทางและการเคลื่อนไหวแตกต่างกันเล็กน้อย
สามคนเคลื่อนไหวอย่างลื่นไหลราบรื่น ตั้งแต่รับสินค้า คิดเงิน ห่อบรรจุ ไปจนถึงยื่นคืนให้ลูกค้า เป็นไปอย่างต่อเนื่องไม่ขาดตอน ใบหน้ามีรอยยิ้มมาตรฐานตั้งแต่ต้นจนจบ ราวกับไม่มีวันรู้จักเหน็ดเหนื่อย
เท้าของลู่หลีชะงักเล็กน้อย
เขาจ้องมองพนักงานขายคนหนึ่ง รอให้เธอดูแลลูกค้าที่ซื้อเสื้อผ้าเพียงชิ้นเดียวไปสองคน
คำนวณเวลาอยู่ในใจเงียบๆ
เหมือนกันเป๊ะ
ทุกการเคลื่อนไหว ทุกขั้นตอนใช้เวลาเท่ากันหมด
ส่วนพนักงานขายคนที่สี่ นอกจากสีหน้าเหนื่อยล้าแล้ว ยังแฝงเค้าความหงุดหงิดจากการทำงานอีกนิดหน่อย เธอดูแลลูกค้าตรงหน้าอีกสองคนเสร็จ จู่ๆ ก็ดูเหมือนจะทนต่อไปไม่ไหว วางป้ายชื่อที่ห้อยอยู่ตรงหน้าอกไว้บนโต๊ะ
เธอพูดคุยกับชายที่อยู่ข้างๆ ซึ่งดูเหมือนผู้จัดการอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอดชุดทำงานออก เบียดผ่านหน้าผู้จัดการ เดินตรงมาทางประตู
ตำแหน่งแคชเชียร์ที่ว่างลงมีพนักงานขายคนใหม่เข้ามาแทนที่ทันที
ตอนนี้พนักงานขายทั้งสี่คนยืนอยู่ด้วยกัน
แม้รูปร่างหน้าตา ความสูงจะแตกต่างกัน
แต่ลู่หลีกลับรู้สึกรางๆ ว่าเหมือนมีคนคนเดียวกันทั้งหมดยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์เก็บเงิน