“เป็นสัตว์จริง ๆ ด้วย”
ลั่วเจียไป๋เพิ่งคิดว่าตัวเองหูฝาดไปกับเสียงเคลื่อนไหวจากเบื้องบน
น้ำหนักที่รู้สึกได้นี่หนักมาก
ที่ตกลงมาเหมือนเป็นไหที่บรรจุของหนักมากกว่า
ตอนที่มันตกใส่เขาก็หนักพอ ๆ กับถูกต่อยอย่างแรงเลย หลังยังปวดอยู่จนถึงตอนนี้
ขนาดลูกแก้ววิเศษเสริมดวงที่เขาใส่ในกระเป๋าอย่างดีเหมือนเป็นของล้ำค่ายังถูกกระแทกจนกระเด็นออกมา
ลั่วเจียไป๋เก็บลูกแก้ววิเศษขึ้นมาพลางจับหางฟู ๆ ของหมาจิ้งจอกลากมาตรงหน้า
ตอนแรกได้ยินเสียงหมาจิ้งจอกร้องด้วยความเจ็บและโกรธ
ลั่วเจียไป๋รู้ตัวว่าจับหางของอีกฝ่ายแรงเกินไป ในหัวก็แวบภาพน่าสยดสยองตอนที่ทำให้สัตว์พิเศษโกรธ รีบปล่อยมือแล้วขอโทษหมาจิ้งจอก “อย่าโกรธเลยนะ เธอตกใส่ฉันก่อนนะ ฉันบาดเจ็บภายในยังไม่โกรธเลย... ขอโทษนะ ไม่จับหางเธอแล้ว พอดีได้ขนมเล็ก ๆ มาติดมือน่ะ ลองชิมดูนะ“
หมาจิ้งจอกเพิ่งจะลื่นเพราะเผลอสบตากับราชันพอดี
ตอนที่เห็นหน้าลั่วเจียไป๋ชัด ๆ ก็ชะงักไปนิดหน่อย
บังเอิญดีแท้
นี่มันใช่สตรีมเมอร์ซวยที่มันดูเป็นเรื่องขบขันในเกมภูตมรณะเปี๊ยบเลยนี่นา
ได้เจอตัวจริงด้วยล่ะ
เพราะถูกพักหนึ่งไปที่ลั่วเจียไป๋ หมาจิ้งจอกเลยลืมดิ้นไปชั่วขณะ พอได้สติก็ถูกยัดเนื้อแผ่นเข้าไปในปากหลายชิ้นแล้ว
มันเคี้ยวไปสองสามที รสชาติดีอย่างไม่น่าเชื่อ
คางถูกมืออุ่น ๆ ของสตรีมเมอร์คนนี้ลูบไล้ ขนด้านหลังก็ถูกหวีไปเรื่อย ๆ ทีละจังหวะ ขนสีแดงที่ยุ่งเหยิงไร้ระเบียบก็กลายเป็นเรียบลื่นเป็นแผ่นเล็ก ๆ อย่างรวดเร็ว
ความสบายที่จู่โจมเข้ามานี้ประหลาดเหลือเกิน