ลู่หลีกล่าวว่า “บ้านเพื่อนบ้านมีสมาชิกทั้งหมดห้าคน”
“พ่อ แม่ ป้า น้องสาว แล้วก็ผู้ส่งข้อความร่วมในมือถือสองเครื่อง”
เพื่อนบ้านในเส้นเวลาของห้องชั้นบนยังไม่ทราบเพศและอายุแน่ชัด
“ในข้อความบอกว่าหลังจากปรับปรุงบ้านใหม่ มีเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่ถูกเก็บเอาไว้” ลู่หลีกวาดตามองผู้เล่นคนอื่นในห้องที่กำลังหูผึ่งฟังความเคลื่อนไหวทางฝั่งนี้ไปพลางหยิบจับสิ่งของไปพลาง พูดอ้อม ๆ อำพรางข้อมูลสำคัญ
เขาเกี่ยวแขนกู้ยวี่ชูเบา ๆ เข้ามาใกล้แล้วใช้นิ้วชี้ไปที่คำว่า “กรอบรูป”
“เราต้องหามันให้เจอในห้องชั้นบน”
กู้ยวี่ชูพยักหน้า “อืม”
ลู่หลีส่งสัญญาณให้ลั่วเจียไป๋กับมิเรลล่าพลิกมือถือสองเครื่องกลับไปเก็บเข้าที่ “พวกคุณอ่านข้อความอีกรอบ แล้วช่วยกันหามันในห้องชั้นล่างด้วย”
“อ้อ เมื่อกี้ฉันเจอทะเบียนบ้านอยู่ในลิ้นชักข้างล่างเธอ” กู้ยวี่ชูเอาของที่ซ่อนในอกเสื้อมาวางเรียงบนพื้นแล้วเปิดดู “ทะเบียนบ้านมีทั้งหมดสี่หน้า สามหน้าแรกข้อมูลชัดเจนละเอียด”
ระบุตรงกับพ่อ ป้า และชายวัยยี่สิบกว่าปีคนหนึ่งชื่อจี้เซวียน
“คนส่งข้อความน่าจะเป็นผู้ชายบรรลุนิติภาวะในหน้าที่สาม” กู้ยวี่ชูเปิดดูมาก่อนแล้วตั้งแต่ได้ไอเทมมา พอเอ่ยถึงหน้าที่สี่น้ำเสียงก็เริ่มลังเล “หน้าสี่นี่แทบจะนับเป็นหน้าทะเบียนบ้านไม่ได้แล้วล่ะ อย่าจ้องนานนะ มันจะให้ความรู้สึกเหมือนว่ามีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ข้างใน”
พลิกทะเบียนบ้านไปอีกหน้า
หน้าที่สี่ปรากฏภาพซ่า ๆ คล้ายจอทีวีสมัยก่อนที่ไม่มีสัญญาณหรือไม่มีรายการอะไรฉายตอนดึก
จ้องมองอยู่นาน ๆ
ก็เห็นเส้นที่ประกอบกันเป็นภาพนั้นค่อย ๆ สั่นไหวไปในทิศทางหนึ่งอยู่จริง
ราวกับมีชีวิต
ลู่หลีกระพริบตา ผลของภาพสั่นไหวนั้นก็อันตรธานหายไป
เขาพลิกหน้านี้ขึ้น
ด้านหลังเขียนตัวเลขเอาไว้
ประกอบด้วยเลข 0 กับ 1
ด้านนี้นอกจากตัวเลขแล้ว ส่วนอื่น ๆ ล้วนว่างเปล่า ต่อให้จ้องนานก็ไม่มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้น