“สวัสดียามบ่าย ป๋อซือ”
“นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้คุยกับท่านในเวลานี้เลยนะ เพิ่งกดโทรออกแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เป็นเวลาทำงานของท่าน ไม่คิดว่าท่านจะรับสาย”
ปลายสายเหมือนกำลังปรับแต่งอุปกรณ์ ตอนแรกมีเสียงสัญญาณรบกวนผสมอยู่ แล้วจู่ ๆ เสียงใสกังวานของชายหนุ่มก็ดังแจ่มชัดใกล้เข้ามา หางเสียงทอดขึ้นเหมือนมีตะขอเล็ก ๆ เกี่ยวไว้
ป๋อซือฟังจนใบหูชา เขาถืออุปกรณ์สื่อสารห่างออกไปหน่อย
เพราะการกระทำนี้
เสียงของลู่หลีจึงพร่าเลือน จนแทบฟังไม่ชัด
ป๋อซือจึงขยับอุปกรณ์กลับมาแนบหูอีกครั้ง “มีธุระอะไร”
“ตอนนี้ท่านยุ่งอยู่หรือไม่”
ปากกาขนนกที่ป๋อซือถืออยู่กดลงบนกระดาษโดยไม่รู้ตัว เกิดเป็นจุดหมึกจาง ๆ หลายจุด เขากวาดตามองเหล่าเทพชั่วร้ายทั้งแปดที่นั่งรายล้อมรอบโต๊ะยาวสำหรับประชุม
แต่ละคนนั่งหลังตรง หลุบตาจดจ่ออยู่กับพื้นโต๊ะตรงหน้า ราวกับกำลังเพ่งมองหาดอกไม้อะไรสักอย่าง
ป๋อซือเก็บสายตา “ตอนนี้ไม่ค่อยยุ่ง”
เมื่อได้ยินห้าคำนี้ เอ้อหรงจึงก้มหน้าอย่างเคร่งขรึม
ตาหนึ่งมองตัวอักษรบนสมุดบันทึกว่า “การประชุมประจำเดือน” และดาวห้าดวงที่กำกับไว้ข้างหลังเพื่อบอกระดับความสำคัญ อีกตาหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบไปทางต้นเสียงที่กำลังคุยโทรศัพท์