วันรุ่งขึ้น ณ สถาบันพ่อมดศักดิ์สิทธิ์
ฟ้าเพิ่งสาง
ประตูใหญ่ของสถาบันถูกปิดลงอย่างรีบร้อน อีกาตัวหนึ่งที่เกาะบนรั้วเอียงหัว ลูกตากลอกตามเงาคนที่วิ่งผ่าน
คนที่หลบหนีออกไปตั้งแต่เช้าตรู่คือผู้อำนวยการ
ผมเผ้ายุ่งเหยิง เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แปะติดอยู่บนหน้าผาก
เขาได้รับข่าวร้ายที่น่าสะพรึง “แขก” ผู้สูงศักดิ์ต่างพากันตายในกองเพลิงประหลาด
ไม่ว่า “แขก” เหล่านั้นจะมีสถานะสูงส่งเพียงใด ก็ไม่มีใครรอดชีวิต หลังตายอย่างน่าอนาถแม้แต่เถ้ากระดูกและซากศพก็ไม่เหลือ
ราวกับถูกลบออกจากโลกนี้อย่างไร้ร่องรอย
เพลิงมหากาฬครั้งนี้เริ่มต้นจากโบสถ์ เผาผลาญผู้คนในสิ่งก่อสร้างหลักอย่างโบสถ์ วัง และสมาพันธ์ บัดนี้กำลังลุกลามมาทางสถาบัน
สถาบันตั้งอยู่ตรงจุดที่อาณาจักรพ่อมดศักดิ์สิทธิ์เชื่อมต่อกับผืนป่า เป็นมุมที่ห่างไกลที่สุดของประเทศ
ใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งคืน
ไฟก็ลามมาถึงแล้ว
ผู้อำนวยการขนเงินจำนวนมาก ห่อหุ้มอัญมณี หมายจะข้ามผ่านป่า หลบหนีออกจากอาณาจักรพ่อมดศักดิ์สิทธิ์ชั่วคราว รอให้ไฟดับแล้วค่อยกลับมา
เมื่อคืนในสถาบันดูเหมือนจะมีเสียงเคลื่อนไหวประหลาด พื้นเต็มไปด้วยขนของสัตว์พิเศษมากมาย
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาไปตรวจดู ได้แต่คิดถึงการเอาชีวิตรอด
-
ป่าลึกและมืดมนโอบล้อมสถาบันพ่อมดศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลังเอาไว้
ผู้อำนวยการเข้าป่าบ่อยครั้ง ถึงขั้นแอบสร้างตึกเล็กๆ ไว้ให้ “แขก” แสวงหาความสำราญอย่างลับๆ โดยไม่มีใครรู้
แต่ไหนแต่ไรเขาย่อมรู้เส้นทางเป็นอย่างดี
ทว่าวันนี้กลับรู้สึกว่าที่นี่ช่างแปลกประหลาด
เพื่อเลี่ยงศพที่ถูกคำสาป เขาจงใจเปลี่ยนเส้นทางอ้อมไปอีกทาง มุ่งหน้าสู่ชายแดนของป่า