ลู่หลีหยิบสมุดบาง ๆ ที่พบในลิ้นชักออกมา จดจำตำแหน่งลิ้นชักไว้ จากนั้นนั่งยองลงดูมือถือของลั่วเจียไป๋
หน้าจอเป็นอินเทอร์เฟซแชท บทสนทนาฝ่ายหนึ่งเดือดดาล อีกฝ่ายสงบเยือกเย็น:
[ทำไมบ้านฉันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้? คุณตกแต่งใหม่เหรอ? ถึงได้กวาดล้างร่องรอยของแม่ไปจนหมดสิ้น!]
[ของใช้ส่งกลับไปแล้ว สัปดาห์หน้าเราจะจดทะเบียนกัน คุณป้าจะย้ายเข้ามาอยู่กับเรา ลูกทำตัวดี ๆ หน่อย ทิ้งความประทับใจดี ๆ ให้เขาบ้าง เคยไปกินข้าวกับคุณป้าตั้งหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอ? เขาบอกแล้วว่าจะดูแลลูกเหมือนลูกแท้ ๆ]
[ผมไม่อยากให้คุณป้ามาอยู่ในบ้านผม]
[นี่ไม่ใช่บ้านของลูกคนเดียว รอพ่อกลับไปก่อนแล้วค่อยคุยกันดี ๆ]
ลู่หลีมองชื่อเรียกในหน้าต่างแชท ขมวดคิ้วน้อย ๆ ยังไม่เข้าใจทั้งหมด
กู้ยวี่ชูก็อ่านตามจนจบ คาดเดาความสัมพันธ์ได้คร่าว ๆ “พ่อพาลูกแต่งงานใหม่ คุณป้าก็หมายถึงแม่เลี้ยงนั่นแหละ”
กำไลข้อมือแจ้งเตือน: