“ฉันรู้แล้วว่าไม่ได้ดูผิด มีกระต่ายอยู่ข้างในสองตัว” มือคู่หนึ่งยกหูกระต่ายสองคู่ขึ้นคลำ บ่นตัดสินด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก “ดูไกล ๆ ขนสวยดี แต่ดูใกล้ ๆ แย่มาก! ตรวจร่างกายเลย!”
มืออีกคู่หนึ่งใช้สายวัดพันธอบแขนขาผู้เล่นทุกคน เล็บจิกที่ตัวเลขบนสายวัด แล้วคลายออกทีละคนด้วยความรังเกียจ
“ผอมเกินไป ซี่โครงขึ้น!”
“ตัวก็เล็กด้วย”
“ตรวจร่างกายไม่ผ่าน!”
“พวกแกเข้าไปไม่ได้ แล้วก็ไม่มีสิทธิ์ได้มงกุฎแห่งความสุข” มือคู่นี้แย่งใบปลิวไปจากมือลู่หลี แล้วโยนทิ้งไปข้างหลัง
สิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ทั้งหลายที่ยังไม่ได้ใบปลิวก็กระโดดแย่งชิงใบนั้นทันที
“ต่อไปห้ามมาที่นี่อีก!”
มือใหญ่เตือนไปด้วยพลางจับผู้เล่นที่พยายามจะหนี เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วในอากาศ
ผู้เล่นดิ้นรนมากเท่าไร มือก็ยิ่งบีบแน่นขึ้นเท่านั้น ใช้แรงบีบเสียจนไตแทบหลุดออกมา ทั้งเคลื่อนที่ทั้งหมุนไปด้วย
ระหว่างที่แสงและเงาสั่นไหว พร้อมกับเสียงดังสนั่นของประตูเหล็กที่ถูกลั่น มันก็ถูกโยนลงพื้นอย่างแรง
“แอ๊ก——!” มีผู้เล่นล้มกลิ้งไปสองตลบ ก่อนจะลุกขึ้นอาเจียน แล้วคลำหาทาง “มืดจัง นัยน์ตาข้ามองไม่เห็นหรือเปล่า? ทำไมถึงได้มืดอย่างนี้?”