แม่ชีอีกร่างหนึ่งคอห้อยลงกับพื้น เช่นเดียวกัน ขยับเข้ามาใกล้เพื่อสังเกตลู่หลีทั้งสี่คนอย่างละเอียด “ใช่ พวกเขาไม่มีตัวตน”
“นี่คือสี่คนที่เหลือ”
คอของพวกเธอยืดยาวขึ้น เผยผิวหนังที่เปลือยเปล่ามากขึ้น เห็นได้ชัดว่ามีตุ่มนูนขึ้นไม่เรียบเนียนดั่งอาการของโรคร้ายที่ติดต่อได้
ทว่าอาการยังเบาบางอยู่
สีของตุ่มยังเป็นเพียงสีแดงเข้ม ยังไม่กลายเป็นสีดำ
โบสถ์หาใช่ที่ปลอดภัยไม่
ผู้ที่อ้างว่าที่นี่ปลอดภัย ทั้งยังธำรงความปลอดภัยของโบสถ์ผ่านความรุนแรงอย่างนักบวชและแม่ชี ล้วนแต่ติดโรคร้ายนี้เข้าแล้ว
ผู้ครอบครองพลังคาถา หาได้รอดพ้นจากการติดเชื้อ เพียงแต่อัตราการติดเชื้อและการดำเนินของโรคช้ากว่าคนทั่วไปเล็กน้อยเท่านั้น
แขนของลู่หลีถูกมือของลั่วเจียไป๋ดึงรั้งไปด้านหลัง
เสียงร้อนรนดังขึ้นข้างหู “นายเข้าไปใกล้เกินไปแล้ว แค่เธอยื่นมือมาก็คว้านายได้แล้ว! ถอยหลังมา มาใกล้กำแพงหน่อย”
“ไม่เป็นไร พวกเธอคว้าผมไม่ได้” ลู่หลีมิได้ถอยหลัง หากแต่เคลื่อนเข้าไปใกล้ศีรษะของแม่ชีที่บิดเบี้ยวผิดรูปยิ่งขึ้นอีกก้าว “อีกเดี๋ยวเธอยังจะหดคอกลับเข้าไปอีก”
เครื่องเงินที่ห้อยอยู่บนหน้าอกของแม่ชีส่งเสียง “พึ่บพั่บ” ลากไปตามเชือกสีดำที่แผ่ราบไปกับพื้น
ลู่หลีปรับมุมมอง ในที่สุดก็พบตำแหน่งที่ไร้แสงสะท้อน มองเห็นอักขระสลักบนเครื่องเงินนั้นได้กระจ่าง
แม่ชีxx
อักขระสลักบนเครื่องเงินของแม่ชีทั้งสองมีคำต่อท้ายต่างกัน