ศีรษะของแม่ชีใหญ่ยุบลงไปเป็นแอ่งใหญ่ในทันใด
นักบวชเพียงแตะสัมผัสเพียงชั่วครู่ แม่ชีใหญ่ก็ถูกโปรยใส่เต็มศีรษะ กระดูกตรงมุมขมับถูกเผาไหม้พลันเกิดเสียง “ผัวะผะ” ขึ้น
ช่วยลู่หลีพิสูจน์ข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้
เถ้าถ่านไม่เพียงเผาเนื้อหนังได้ แต่ยังเผาทำลายกระดูกได้ด้วย
อีกทั้งบริเวณที่ถูกเผาจะอันตรธานไปในอากาศ ไม่หลงเหลือร่องรอยหรือกากเดนใด ๆ
เช่นนี้เถ้าถ่านกับแม่ชีใหญ่จะได้ไม่ปะปนกัน
สามารถใช้ได้คราวละมาก ๆ
ลั่วเจียไป๋รีบมองไปที่มีอของลู่หลีด้วยสีหน้ากังวล “นายกำมันด้วยมือเปล่า?! ของนี่พวกนั้นแตะนิดเดียวเนื้อยังหลุด ต้องใช้ผ้าพิเศษแบบนั้นใส่แล้วยังต้องสวมถุงมือถึงจะจับได้นะ นายไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ?”
“ฉันแตะแล้วไม่เป็นไร” ลู่หลีมองมือตนเอง ผลจากการที่เขาสัมผัสเถ้าถ่านนั้นเหมือนกับตอนที่อี๋ชำระล้าง
ปลอดภัย
ส่วนแม่ชีใหญ่นั้นต่างออกไป
เธออายุไม่น้อยแล้ว ฟังจากเสียงอาจถึงเจ็ดแปดสิบปี ทว่าใบหน้ากลับอ่อนเยาว์ราวเด็กสาว
เช่นเดียวกับผู้ทรงอำนาจในภาพหมู่
ภาพถ่ายที่ทอดข้ามกาลเวลาทีละภาพ ไม่เห็นความชราภาพ กลับยิ่งดูอ่อนวัยขึ้น
การคงความอ่อนเยาว์ การมีอายุไขยืนยาวเพื่อเสพสมอำนาจที่ตนถือครอง ความละโมบและปรารถนาในพลังคาถาอันเร้นลับและทรงอานุภาพ ทำให้พวกเขาไม่อาจอดกลั้นตัณหา ลงมือกับพวกแม่มด ในช่วงแรกจิบเล็กน้อยด้วยหลอดดูด ใช้เพียงปริมาณน้อยนิด ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น สุดท้ายจำต้องดื่มคราวละมาก ๆ เพื่อรักษาสภาพปกติของตน