มิเรลล่าวางแมลงตัวหนึ่งลงแล้วชี้ทิศทาง “ถึงจะถามจุดอ่อนของปีศาจไม่ออก แต่ถามทางไปแหล่งน้ำได้ ไปทางนี้เลย ข้างหน้านี่เอง ใกล้มาก”
พวกเขาพาเถาวัลย์ไปทางที่มิเรลล่าชี้
พอไปถึง ก็พบว่าเป็นลำธารที่ค่อนข้างกว้าง
น้ำในลำธารไม่ลึก
ลู่หลีลงน้ำก่อนเลย น้ำท่วมขึ้นมาถึงกลางต้นขาพอดี
พอเถาวัลย์พุ่งเข้ามาถึงตัว เขาก็คว้าก้อนหินริมน้ำแล้วปีนขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว
“ตูม!”
เถาวัลย์พุ่งลงน้ำ กระเด็นเป็นละอองกระจาย
กระแสน้ำใสๆ กระจายเป็นสีดำออกมาวงหนึ่ง พอเถาวัลย์กระแทกพื้นน้ำแล้วก็พุ่งขึ้นจากน้ำอย่างเกรี้ยวกราด
ตลอดทางถูกมนุษย์เจ้าเล่ห์หลอกมานับครั้งไม่ถ้วน ถึงตอนนี้ยังจับแม้แต่ชายเสื้ออีกฝ่ายไม่ได้เลย!
เถาวัลย์จ้องเขม็งมาที่ลู่หลีอย่างคอยจะเอาชีวิต
ถึงแม้หยดน้ำสีดำที่ผิวจะกลับมาปกคลุมอย่างรวดเร็วอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนตอนอยู่ในโคลนเลน เพราะถูกน้ำใสปริมาณมากชะล้าง จนมองเห็นได้แล้วว่าข้างใต้หยดน้ำสีดำนั้นคืออะไรกันแน่
ลั่วเจียไป๋เลียนแบบท่าทางของลู่หลี ล่อเถาวัลย์สองเส้นลงน้ำ ร่างครึ่งท่อนบนเปียกโชกนั่งอยู่บนก้อนหินแล้วมองอย่างตะลึงงัน “ที่แท้ของดำๆ ที่ติดพวกนี้ก็ล้างออกได้นี่นา! เป็นสีทองเสียด้วย!”