เฉิงเหลียงและเพื่อนร่วมทีมช่วยหางซือเหวินกับโจวเต๋อคุนที่คลานออกมาจากขอบตึกเล็กที่เกือบถูกไฟเผาจนหมดสิ้น
ทั้งคู่มอมแมมไปด้วยขี้เถ้าและโชกเลือด
สิ่งที่ต่างกันคือ
บนข้อมือของโจวเต๋อคุนมีแผลฉีกขาดขนาดใหญ่ และที่คอยังห้อยสร้อยคอกล้องส่องทางไกลสีทองประหลาดอยู่
“ราตรีมาแล้ว! ฉันรอดแล้ว!” โจวเต๋อคุนตื่นเต้นเต็มที่ ใช้ทั้งมือทั้งเท้าคลานไปข้างหน้า
“……หก เจ็ด ไม่ใช่!” เมื่อเขาเห็นเส้นนำทางใต้เท้าของทุกคน สีหน้าก็ค่อยๆ แย่ลง “ประตู ทำไมไม่มีประตูของฉัน”
“แน่นอนว่าไม่มีประตูของแก” เฉิงเหลียงลากหางซือเหวินลุกขึ้นยืน แววตาเย็นชา “เพราะกำไลวิญญาณร้ายของแกเปลี่ยนเป็นสีขาวไปครึ่งหนึ่งแล้ว แกตายแล้ว”
เขาคิดเล็กน้อย ก่อนมองไปที่หางซือเหวินที่เพิ่งเปลี่ยนไอเทมปกป้องและหอบหายใจได้อีกครั้ง แล้วมองไปที่โจวเต๋อคุนที่เพิ่งค้นพบว่าไม่สามารถเปิดร้านค้าได้อีกต่อไปและสติใกล้แตกสลาย
สุดท้ายก็จ้องมองคนทั้งสี่ที่ยืนอยู่ไกลๆ อย่างไม่เป็นมิตร
ก็เพราะพวกเขาช่วยเหลือม้าดำตัวนั้นให้จากไป ถึงได้เปิดประตู[ราตรีเกม]ได้สำเร็จ
และตลอดกระบวนการนี้ เขาไม่ได้มีส่วนร่วมเลย กระทั่งไม่มีโอกาสได้เห็นว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร