กระดาษที่ได้มามีสองใบ
ขอบกระดาษขาดรุ่งริ่ง หยาบกร้าน ไม่รู้ว่าถูกหยิบจับซ้ำไปกี่ครั้งแล้ว
กระดาษสองใบถูกน้ำตาชุ่มจนเปียกแนบสนิทกัน
ใบด้านบนคือใบปลิวของโลกแห่งความสุข
ลู่หลีค่อยๆ แยกใบที่อยู่ด้านล่างออกอย่างระมัดระวัง พบว่าเป็นไดอารี่ที่เขียนขึ้นต่างวันกัน:
[🐾ไดอารี่]
[วันนี้มีมนุษย์เอาอาหารมาให้ฉัน เขาเป็นคนดีหรือเปล่า ฉันหิวมาหลายวัน อดใจไม่ไหวเดินเข้าไปกิน เขาเอาเชือกมัดปากฉัน แล้วก็บีบคอฉันอย่างแรง ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า ฉันไม่เคยงับเขาเลยนะ ฉันกลัวมนุษย์]
[ตรงข้ามกับรังของฉันกับแม่คือตึกที่พักอาศัย ชั้นสามมีครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่ พวกเขาเลี้ยงหมาตัวหนึ่งที่สะอาดสวยงาม ตอนกลางคืนพอเปิดไฟพวกเขากลับบ้าน ก็จะมาเล่นกับหมาที่ระเบียง ฉันเฝ้าดูพวกเขาทุกวัน แอบมองความสุขนี้ ถ้าฉันตัวเล็กลงกว่านี้อีกนิด เล็กเท่าหมาตัวนั้น มนุษย์จะชอบฉันไหมนะ]
[แม่ท้องอีกแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นของหมาจรจัดตัวไหน พวกมันมักจะควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ ฉันโตไปก็จะเป็นแบบนี้หรือเปล่า วันนี้ฝนตกหนักมาก แม่พาฉันข้ามถนนแต่วิ่งช้าเกินไป โดนรถชนตาย ฉันร้องไห้กลับบ้าน พบว่ารังก็ถูกน้ำพัดพัง มีมนุษย์คนหนึ่งมายืนข้างๆ ฉัน กางร่มให้ เธอเป็นคนดีหรือเปล่า เธอจะพาฉันไปไหม
ฉันตามเธอไปตลอดทาง เธอพาฉันไปส่งที่ใต้ชายคาซึ่งหลบฝนได้ แล้วก็จากไป ไม่ได้พาฉันไป]