กรอบรูปถูกผลักออกมาจากช่องแคบ ลั่วเจียไป๋ใช้เท้าเขี่ยกรอบรูปไปด้านข้าง พอรอให้ลู่หลีปีนออกมาแล้ว เขาก็ปล่อยมือด้วยความอ่อนล้า
“เวลานับถอยหลังใกล้จะหมดแล้ว”
บนโต๊ะ ทุกคนต้องย่อตัวหมอบต่ำเพื่อรักษาสมดุล ดักแด้บนเพดานร่วงหล่นลงพื้นทีละใบ ทุกครั้งที่แตกออก เสียงดูถูกและด่าทอแหลมคมก็ดังออกมาจากข้างใน
“บนกรอบรูปเขียนว่าอะไร”
“ทางซ้ายเหมือนมือมนุษย์ ทางขวานี่ใช่รอยเท้ากระต่ายหรือเปล่า ด้านล่างมีจุดดำสองจุดเลอะติดกัน ดูเหมือนชื่อกระต่าย!”
ลู่หลีหยิบเลนส์ขึ้นมาส่องที่กรอบรูป ตัวอักษรด้านบนก็ชัดขึ้นทันที:
[ข้อตกลงกินยาตรงเวลา]
ฝ่ายหนึ่ง คือลายพิมพ์มือเด็กผู้หญิง
อีกฝ่ายหนึ่ง คือลายรอยเท้ากระต่าย
ฝ่ายหลังยังมีลายเซ็น: แบตเตอรี่
ลู่หลีวางกรอบรูป ตุ๊กตากระต่ายสักหลาด และลูกบอลหญ้ารวมกัน แล้วเอ่ยว่า “แบตเตอรี่ เธอชื่อแบตเตอรี่ ใช่ไหม”
การนับถอยหลังบนกำไลข้อมือสิ้นสุดลง ฝันร้ายกลายเป็นเศษชิ้นส่วนและจบลง
ชั้นนี้ก็ว่างเปล่าน่าขนลุกเช่นกัน บนพื้นมีเด็กผู้หญิงรูปร่างแปลกประหลาดนอนอยู่ หัวของเธอมีหูกระต่ายสองข้างที่ไม่สมมาตรกันเลย เธอกำลังขยี้ตาพลางลุกขึ้น มองไปที่ลู่หลี “ท่านเรียกชื่อฉัน นอกจากเธอแล้ว ท่านเป็นคนที่สองที่เรียกชื่อฉัน”
ตอนเธอลุกขึ้นก็ซวนเซ ขาซ้ายราวกับไร้ความรู้สึก เสียง “ตึง” ดังขึ้น ร่างก็ทิ้งตัวลงกับพื้นอีกครั้ง
หูข้างหนึ่งตั้งตรงเป็นปกติ ส่วนอีกข้างถูกกระชากตั้งแต่โคนจนเกิดบาดแผลและรอยเลือด ห้อยตกลงเหมือนหนังที่ไร้ความรู้สึก
ลั่วเจียไป๋นั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ ยื่นมือช่วยให้เธอหาท่านั่งสบายๆ
“สิ่งที่เธออยากได้จากมงกุฎแห่งความสุขเพื่อให้สมหวัง คือการไม่มีบาดแผลอีกใช่ไหม”
“ไม่ใช่เรื่องเล็กแค่นี้แน่นอน แผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่พักอยู่ที่นี่สักหน่อย พอมีแรงแล้วจะได้ปีนต่อ” กระต่ายคลำหาอะไรบางอย่างใต้ตัว เสียงกรุ๋งกริ๋ง ยาเม็ดกระจัดกระจายเต็มพื้น เธอค้นต่อไปอีก สุดท้ายก็ดึงกระดาษออกมาได้หลายแผ่น “ความปรารถนาที่อยากให้สำเร็จ ฉันเขียนไว้บนนี้หมดแล้ว”