“หัวใจอะไร? รปภ.เขตคนรวยล่ะ! แกเอาไอ้ปืนเข้ามาได้ยังไง? ฉันจะจับแก!” เธอกำปะการังแดงแน่น หมายจะกระชากสาวใช้มายืนบังกระสุนข้างหน้า
มือเพิ่งแตะเสื้อผ้าสาวใช้ ปัง เสียงปืนก็ดังสนั่น
ร่างหญิงสาวกระแทกพื้นอย่างแรง
เลือดค่อยๆ ซึมแผ่กว้างจากใต้ร่างอ้วนพีของเธอ
ไซเรนสะบัดนิ้วมือเธออย่างรังเกียจ หยิบปะการังแดงขึ้นมา
เมื่อปะการังแตะมือเขา มันเปล่งประกายริบหรี่
“นี่ปะการังของฉัน” ไซเรนระงับโทสะ “ไม่ใช่แค่ขโมยหัวใจ ยังขโมยปะการังของฉัน!”
“หัวใจอยู่ไหน!?”
สาวใช้ยกมือปิดปากร้องไห้ มือเปื้อนเลือดจับกระโปรงไว้ เธอหวาดกลัวจนก้มกราบไซเรนพลางคลานเข่าหนีไปทางบันได
“ได้โปรดไว้ชีวิตฉัน ฉันไม่รู้อะไรเลย ฉันเป็นแค่สาวใช้”
แสงจันทร์สาดส่องลงบนร่างสาวใช้เช่นกัน
ไซเรนเล็งปากกระบอกปืนมาที่เธอ
สาวใช้เงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขา ก็พริ้งพรายไปชั่วขณะ ก่อนคลานเข้าไปใกล้ ปลดกระดุมเสื้อตัวเองเป็นนัย แล้วเดินไปหาไซเรน อ้อนวอนด้วยเรือนร่าง
“ปัง”
ศพสาวใช้ล้มฟุบบนขั้นบันได
ไซเรนเช็ดปืนล่าสัตว์ น้ำเสียงชิงชังสุดขั้ว “มนุษย์น่าขยะแขยง”
เขาเดินไปหาชายที่ถูกแทงเป็นแผลเหวอะหวะนับไม่ถ้วนและยังชักกระตุก
คิดว่าชายคนนั้นยังไม่ตายสนิท
จึงยิงซ้ำอีกหนึ่งนัด
ไซเรนถือปะการังแดง นิ่งงันครุ่นคิด
“ฉันไม่มีคนรัก ไม่เคยจัดงานวิวาห์ สร้างเรือนหอ เหตุใดปะการังของฉันถึงเปลี่ยนเป็นสีแดง?”
เขาเอามือกุมศีรษะที่เจ็บปวดบ่อยครั้งเพราะความทรงจำที่ขาดหาย เสียงพร่าเลือน สับสน “ปะการังนี่อาจไม่ใช่ของฉัน อาจเป็นปะการังแดงของคนอื่นในเผ่า ฉันต้องตามหาพวกเขาให้พบ”
ไซเรนเดินตามทิศทางแสงจันทร์ ตระเวนไปทั่วทุกห้องในคฤหาสน์หลังนี้
เข้าไปในห้องทารก
ไซเรนหยิบหนังสือนิทานก่อนนอนเล่มหนึ่งขึ้นมา เป็นเล่ม “เรื่องเล่าริมทะเล” (ภาคต้น)
เปิดผ่านๆ สองหน้า เขาหัวเราะเยาะ ใช้นิ้วที่สวมถุงมือกันน้ำไล้ไปตามตัวอักษรบรรทัดหนึ่งอย่างช้าๆ