เหตุการณ์ที่มีโอกาสเกิดขึ้นน้อยมักจะเกิดขึ้นกับลู่หลี
ป๋อซือช่วยยกแก้วให้ลู่หลี ให้เขาดื่มเหล้าผลไม้จนหมดอึกหนึ่ง
ลู่หลีดูเงียบสงบเป็นพิเศษมาตลอดจนกระทั่งเข้าห้องในยามค่ำคืน
กลับมาถึงห้อง
ป๋อซือถึงได้รู้ว่าลู่หลีเมา
สิ่งนี้แสดงออกมาตอนที่ลู่หลีพ้นจากสายตาผู้คน จู่ ๆ ก็เหมือนก้อนแป้งไร้เรี่ยวแรงพิงตัวเขาพักอยู่ครู่หนึ่ง
“ในที่สุดพวกเขาก็ไปกันหมดแล้ว” ดวงตาของลู่หลีโฟกัสไม่ค่อยตรง ความคิดก็ล่องลอยกระจัดกระจายไปตามกัน
ในจิตใต้สำนึกเขารู้สึกว่าเงาดำสุดท้ายที่เหลืออยู่ข้างกายคือที่พึ่งพิงได้ ดังนั้นตอนนี้จึงเผยภาพลักษณ์อ่อนแอที่ควบคุมไม่ได้ให้ป๋อซือเห็น
ลู่หลีบ่นเบา ๆ “เวียนหัว”
“ฉันมองเห็นอะไรไม่ค่อยชัด เตียงมีภาพซ้อนหลายภาพ”
จากประตูเดินไปถึงข้างเตียงก็แค่ไม่กี่ก้าว แต่ลู่หลีมุ่งไปยังภาพซ้อนผิดภาพหนึ่ง เกือบจะล้มลงนอนกับพื้น
ป๋อซือตาไวมือเร็วฉวยตัวคนขึ้นมา
ลู่หลีถูกดึงแขนทีหนึ่ง ทั้งตัวล้มลงในอ้อมกอดของป๋อซือ
หมวกคลุมเสื้อดำของเขาถูกชนหลุดลงมา
ร่างของป๋อซือแข็งทื่อไปชั่วขณะ
เพราะเมื่อครู่มีความนุ่มนวลอุ่นร้อนเหมือนแนบอยู่บนลำคอของเขา
แต่ผู้ก่อเรื่องกลับไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ความง่วงหลั่งไหลถาโถมเข้าใส่ หนังตาบนล่างของลู่หลีต่อสู้กัน จนไม่สามารถลืมตาได้ตามปกติ
ป๋อซือวางคนลงบนเตียง
เขาสัมผัสตำแหน่งที่ริมฝีปากของลู่หลีแตะต้องเมื่อครู่