ลู่หลีมองชาวบ้านที่กำลังกินอย่างตะกละตะกลาม วิเคราะห์อย่างใจเย็น “ตอนนี้พวกเขาคงกำลังยุ่งอยู่”
ยุ่งอยู่กับการกินนั่นเอง
ชาวบ้านหญิงทิ้งตัวลงบนโต๊ะครึ่งหนึ่ง หนวดที่ยื่นออกมาจากลำคอลูบไล้ปลาในจานของลั่วเจียไป๋อย่างนุ่มนวล ปากของหนวดใช้ลิ้นเลียปลาครั้งแล้วครั้งเล่า
ดูเหมือนจะอาลัยอาวรณ์จนไม่กล้ากินลงไป
มือทั้งสองข้างของเธอก็ไม่ได้หยุดนิ่ง กินอาหารตรงหน้าตัวเองหมดแล้ว ยังเอื้อมมือเข้าไปในจานของลั่วเจียไป๋อีก
หนวดที่แตกแขนงเข้ามาใกล้
ปากที่ปลายหนวดเปิดและหุบ ของเหลวเหนียวหนืดไหลหยดลงบนแขนของลั่วเจียไป๋
เสียงของเธอฟังดูทุ้มเหมือนพูดอยู่ในน้ำ “เหลือตั้งมากขนาดนี้ คุณไม่กินแล้วหรือ”
“ผมเคยเห็นซอมบี้นับพันนับหมื่น... ฉากเล็ก ๆ แค่นี้ช่างเล็กน้อยยิ่งนัก” ลั่วเจียไป๋กำลังพึมพำให้กำลังใจตัวเองเบา ๆ แต่พอถูกเรียกก็รีบหัวเราะแห้ง ๆ “ผมลดความอ้วน ไม่ค่อยอยากอาหาร”
มือของชาวบ้านหญิงยื่นเข้ามาอย่างรอไม่ไหวแล้ว
ลู่หลีจ้องมองมือของเธอ พลางพูดขึ้น “บนข้อมือมีเส้น”
ลั่วเจียไป๋ก้มลงมองตาม
บนข้อมือของชาวบ้านหญิงมีเส้นอยู่เส้นหนึ่งจริง ๆ มือเหนือเส้นขึ้นไปเป็นสีขาว แขนใต้เส้นลงมาเป็นสีคล้ำ
ลั่วเจียไป๋วิเคราะห์ว่า “เวลาทำงานกลางแจ้งคงใส่ถุงมือตลอด มือเธอเลยไม่ถูกแดด สีผิวจึงขาวกว่ามาก”
สายตาของลู่หลีเลื่อนต่ำลง