“'ขาพิการ' เป็นเพื่อนบ้านของพวกเรา อานอานกับผิงผิงรู้จักเขาทั้งคู่ เมื่อก่อนเขาเป็นแมวจรจัด ขาข้างหนึ่งพิการเน่า ลามเกือบทั่วร่าง จวนจะตายอยู่แล้ว เจ้าของเก็บเขากลับบ้าน ตัดขาทิ้งถึงรอดมาได้ เขายังหนุ่มแน่น ไม่คิดว่าจะมาที่นี่เหมือนกัน เขาชื่ออะไรนะ...”
อานอานขมวดคิ้วครุ่นคิด “ผิงผิง จำได้ไหม”
“อานอาน ร่างกายแข็งแรง!” ผิงผิงไต่ไปมาบนหัวอานอาน ตอบคำถามไม่ได้ ได้แต่เลียนเสียงคนพูด “ขอให้ร่ำรวย! อั่งเปา!”
“โง่! ไม่ใช่คำที่แม่สอนสักหน่อย” อานอานสะบัดหูสลัดมันลงจากหัว
ผิงผิงกระเสือกกระสนเดินไปสองก้าว “ขอให้ร่ำรวย”
ลั่วเจียไป๋สังเกตท่าเดินกะเผลกของมัน ขาขวาแตะพื้นก็ดีดขึ้นทันที “เจ็บบาดเจ็บหรือ”
เขาช้อนผิงผิงขึ้นจากพื้น ก็พบว่าขาขวามีแผลฉีกหลายแห่ง ขยับทีเลือดก็ไหลออกมา
เพิ่งยื่นมือไป ลั่วเจียไป๋ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามา
เขาชักมือกลับอย่างลังเล
ผิงผิงนอนในอ้อมแขนเขา มองเขาอย่างสงสัยด้วยดวงตาดำขลับข้างหนึ่ง
ทันใดนั้น ลู่หลีก้าวไปข้างหน้า ยืนบังระหว่างเขากับแนวสายตาของซุนไห่และพวกทั้งสามที่เดินมา ช่วยกำบังให้ พลางเอ่ยเบาๆ “รักษาเถอะ ผิงผิงตัวนิดเดียว ต่อให้ใช้พลังพิเศษก็ไม่ดึงดูความสนใจ พวกนั้นไม่รู้หรอกว่าแกมีความสามารถรักษา”
ลั่วเจียไป๋พยักหน้า ลูบไล้บาดแผลที่เลือดไหลของผิงผิง
หลังรัศมีขาวแห่งการรักษาจางหาย เขาวางผิงผิงลงพื้น
“อั่งเปา?” ผิงผิงงอขาขวาพาดบนหน้า มองซ้ายมองขวาอย่างสงสัย