มือของผู้อำนวยการชี้ไปที่ชั้นบน
“ตึกเดี่ยวเล็ก ๆ หลังนี้ ส่วนหนึ่งเป็นพื้นที่ทำงานของฉัน ส่วนชั้นบนเป็นห้องพักสำหรับ ‘แขก’ ทั้งหลาย”
เวลาเอ่ยถึงคดี ผู้อำนวยการดูหงุดหงิดและร้อนรนเล็กน้อย “ไม่คิดว่าการฝึกฝนครั้งนี้จะเกิดเหตุเสียชีวิตอย่างน่าสยดสยอง ถึงขั้นมีร่องรอยคำสาปหลงเหลืออยู่บนศพ”
“ครั้งนี้ ‘แขก’ ก็เลยมองว่าเป็นเรื่องอัปมงคล ยิ่งไปกว่านั้น ‘แขก’ ผู้มีเกียรติหลายคนถึงกับอกสั่นขวัญแขวน! พวกเขาเลยรอให้พ้นช่วงตรวจเยี่ยมไม่ไหว ต้องออกเดินทางไปตั้งแต่เช้าวันนี้”
อาจารย์ชายก็กลับมาเป็นปกติแล้ว ค่า[ความคลางแคลง]เหนือหัวลดลงเหลือ 10%
เมื่อเห็นหนังสือพิมพ์ที่ถูกพลิกอ่านจนเลอะเทอะบนโต๊ะ เขาชำเลืองสีหน้าผู้อำนวยการแล้วรีบก้มลงเก็บกวาดให้เรียบร้อย ก่อนจะเอ่ยกับเหล่าผู้เล่นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า
“เหล่านักสืบ ผอ. ยังพูดไม่ทันจบ พวกคุณกลับมารื้อโต๊ะทำงานของคนอื่นจนเละเทะได้ยังไงกัน? เรื่องนี้เสียมารยาทมาก!”
หนังสือพิมพ์ที่เก็บเสร็จแล้วถูกมัดรวบแน่นหนา วางไว้ตรงมุมโต๊ะทำงาน ไม่มีทีท่าว่าจะถูกเปิดดูอีกเลย
“ก๊อก ๆ”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
อาจารย์ชายหันไปมองประตู “ผอ. ครับ อาจารย์สองคนมาแล้วครับ”
ผู้อำนวยการโบกมือ “ให้พวกเขาเข้ามา เอาภาพถ่ายของนักเรียนมาด้วยใช่ไหม?”
ชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามาตามลำดับ ทั้งคู่ดูอายุยังน้อย อาจารย์หญิงแต่งตัวเรียบ ๆ ไม่หวือหวา แถมยังสวมแว่นตากรอบดำหนาเตอะ