บ่อน้ำเพาะเลี้ยงพืชประหลาดที่ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่ว แถมยังพันติดอยู่บนเสื้อผ้าของเฉิงเหลียงอีกด้วย
เขาขว้างพืชทั้งหลายที่เปื้อนโคลนทิ้งไปอย่างหัวเสีย แต่กลับเกือบโดนเหล่านักศึกษาเอ็นพีซีที่กำลังโกรธกรุ่นรุมทำร้าย สุดท้ายกลับเป็นลู่หลีและพวกอีกสามคน รวมถึงอาจารย์ชายที่รีบร้อนมาถึง ที่ช่วยกันพาตัวเขาออกมา
อาจารย์ชายพูดจามีอำนาจน่าเชื่อถืออยู่บ้าง “ทั้งหมดนั่น! กลับไปเรียนเดี๋ยวนี้! ปัญหาเกี่ยวกับรายงานปลายภาคของใครก็ตามที่มี เดี๋ยวถึงเวลาฉันจะเป็นคนชี้แจงเอง พวกเธออย่าล่วงเกินนักสืบผู้ทรงเกียรติ! สถานะของพวกเขาสำคัญไม่แพ้แขกที่มาเยี่ยมชมสถาบันพ่อมดศักดิ์สิทธิ์ในช่วงก่อนปิดภาคเรียนเลย!”
“กริ๊ง——”
เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้นตามมาติดๆ
เหล่านักศึกษาพากันแยกย้าย
ในที่สุดก็รวบรวมเหล่านักสืบได้จนครบ อาจารย์ชายพาพวกเขากลับเข้าไปด้านในตึกเรียนอีกครั้ง พลางนำทางพลางหันกลับมามองเป็นระยะ เพื่อยืนยันว่าพวกเขาตามมาและไม่หลงทางอีก
ทุกครั้งที่เดินผ่านห้องเรียน ลู่หลีจะมองลอดประตูที่เปิดอ้าเข้าไปด้านใน สังเกตสถานการณ์ภายในห้อง ห้องเรียนสิบกว่าห้องที่ผ่านมา ผู้ที่ยืนสอนอยู่หน้าห้องล้วนเป็นผู้ชาย
ลู่หลีถามคำถามกับเอ็นพีซี “ในสถาบันมีอาจารย์ชายเยอะมากเลยนะครับ ครูผู้หญิงดูเหมือนน้อยกว่า?”