พวกเขาเดินตามชายหมวกแก๊ปฝ่าฝูงชนที่พลุกพล่าน
เหล่าพ่อค้าแม่ค้าต่างเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย แต่ก็ยังคงร้องเรียกลูกค้าไปพลาง พรมน้ำลงบนสินค้าไม่หยุด
น้ำที่นี่ไม่ดำเหมือนน้ำเสียในหมู่บ้านคนจน แต่ก็ยังขุ่นอยู่ดี
ตลอดทางที่เดินมา พวกเขาเห็นแต่อาหารทะเลและผักผลไม้ที่สมบูรณ์เต็มใบ
เมื่อถูกน้ำที่ขุ่นเล็กน้อยชโลม สินค้าก็กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมา สีสันสดใส เจิดจ้าเป็นพิเศษ
“ดูอุดมสมบูรณ์จัง คนรวยกับคนจนนี่มันต่างกันราวฟ้ากับเหวจริง ๆ” ลั่วเจียไป๋ถอนหายใจ “ปลาสดแค่ตัวเดียวก็ทำให้ชาวบ้านแย่งกันหัวร้างข้างแตก แต่เขตคนรวยหลังประตูไม่เคยขาดปลาเลย โหดร้ายจริง ๆ”
ลู่หลีจ้องมองแอปเปิ้ลลูกหนึ่ง
ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน สีแดงของแอปเปิ้ลก็ชวนให้หลงใหล ทุกด้านเหมือนกันหมด
สม่ำเสมอถึงเพียงนี้
สมบูรณ์แบบถึงเพียงนี้
เขาพูดเบา ๆ “สีสดเกินไป เหมือนของปลอม”
ลั่วเจียไป๋รีบเงยหน้าขึ้น เห็นพ่อค้าและลูกค้าทุกคนมีรอยยิ้มแทบจะเหมือนกันทุกคน ก็อดขนลุกไม่ได้
ตุ๊กตายิ้มของโนโน่ในด่านก่อน ยังคงหลงเหลือเงาเล็กน้อยในใจเขา
“ข้างหน้ามีกำแพง ข้างหลังก็มี...” ลั่วเจียไป๋หันหน้าไปมาซ้ำ ๆ “เมื่อกี้ฉันยังนึกว่าตัวเองตาฝาด มันเหมือนกับกำแพงที่พวกเราเดินเข้ามาจากหมู่บ้านคนจนไม่มีผิดเลย”
ลู่หลีก็สังเกตเห็นว่าเขตคนรวยถูกโอบล้อมด้วยกำแพงสูงสองด้าน