“ผมนอนตะแคงพิงกำแพงได้ทั้งคืน ส่วนที่เหลือยกให้คุณ” ลู่หลีคิดหาทางออกได้ทันที แถมยังใจกว้างมาก “ถึงจะเบียดผมก็ไม่เป็นไร”
“ช่วงผลัดเกล็ดเริ่มแล้วหรือ?” เขาถามป๋อซือด้วยความเป็นห่วง “ถ้าต้องมีเกล็ดงอกขึ้นมา...คุณจะกลายร่างไหม?”
“เริ่มแล้ว วันนี้เป็นวันแรก” ป๋อซือตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าสายตากลับไม่ได้มองลู่หลี แต่หยุดอยู่บนโต๊ะอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
ที่จริงเขามีช่วงผลัดเกล็ด แต่ไม่ใช่วันนี้ และไม่ใช่แม้แต่เดือนนี้ด้วยซ้ำ
เขาไม่เคยชอบช่วงเวลาพิเศษที่ควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นนี้ นอกจากความเจ็บปวดตอนที่เกล็ดใหม่ค่อย ๆ ดันขึ้นมาแทนที่เกล็ดเก่าแล้ว ยังมีสัญชาตญาณสัตว์ที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาในเลือดอีกด้วย
แม้จะยังมีสติ แต่ก็มีความคิดโหดร้ายอยากกัดฉีกและทำลายผุดขึ้นมาเป็นครั้งคราว
ทุกครั้งที่เป็นเช่นนี้ เขาจะลงไปอยู่ใต้ดินในตำหนักของราชันยมโลกตามลำพัง