ลู่หลีจ้องมองนิ้วมือของชายคนนั้นที่กลับมาเป็นปกติแล้วอยู่หลายวินาที ก่อนจะสังเกตเห็นว่าปลายนิ้วของเขากระดกขึ้นไปทางปุ่มเล็กน้อย กระตุกแล้วก็ลดลง จากนั้นก็เผลอใช้นิ้วลูบตะเข็บกางเกงอย่างกระวนกระวาย
“ไม่ใช่พวกเราที่ต้องกด” ลู่หลีกล่าว “ต้องให้เขากดเอง”
สภาพของชายคนนั้นในตอนนี้คล้ายกับว่า ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าก้าวออกมาได้หนึ่งก้าว แต่กลับลืมไปแล้วว่าทำไมถึงต้องก้าวออกมา และจำไม่ได้ด้วยว่าปลายทางอยู่ที่ไหน
เป็นเพราะอาการป่วยของเขากำลังส่งผลอยู่
ประตูลิฟต์เปิดค้างอยู่นานเกินไป ก่อนจะเริ่มปิดลงอย่างช้า ๆ อีกครั้ง
ลู่หลีกดปุ่มลง ลิฟต์จึงเปิดออกอีกครั้ง
เขาพบว่าตราบใดที่ไม่มีใครอยู่ในลิฟต์ ต่อให้มีผู้เล่นยืนล้อมอยู่เต็มหน้าประตู “ใบหน้า” ของชายคนนั้นก็จะหันมาทางเขา