น้ำเสียงของป๋อซือทุ้มต่ำลงเล็กน้อย “มี”
คำถามที่ลู่หลีถาม บังเอิญเป็นเรื่องที่เขากำลังคิดอยู่ว่าจะพูดอย่างไรไม่ให้ถูกปฏิเสธ
ไม่คิดเลยว่าลู่หลีจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน
ป๋อซือทำสิ่งที่กำลังทำค้างไว้ต่อ พลางชี้ไปยังบริเวณเกล็ดใกล้หัวใจ “ช่วงผลัดเกล็ด ฉันต้องถอนเกล็ดที่ทำให้รู้สึกไม่สบายออก แต่ฉันแยกไม่ค่อยออก ต้องรบกวนนายช่วยหน่อย”
“ให้หาเกล็ดที่พิเศษใช่ไหม?” ลู่หลีผู้ได้รับมอบหมายสำคัญจ้องแผงอกของป๋อซือเขม็ง ไม่กะพริบตา
แม้สิ่งที่เห็นจะเป็นรูปร่างของเรือนกาย แต่กลับไม่ได้ปกคลุมด้วยผิวหนังของมนุษย์ หากเป็นเกล็ดงูสีดำผืนใหญ่ที่ขยับขึ้นลงแผ่วเบาตามจังหวะหายใจของป๋อซือ ตรงขอบเกล็ดจึงค่อย ๆ เชื่อมต่อกับผิวมนุษย์อย่างเป็นธรรมชาติ