ภาพหน้าจอแทบกินพื้นที่ทั้งหน้าจอ ภาพที่สะเทือนใจอย่างรุนแรงทำให้ป๋อซือชะงักงัน
ความคิดเห็นบนหน้าแรกไม่ได้พูดมั่ว
ฉากนั้นดูเหมือนมุมค่อนข้างลับตาคนในโรงเรียน ภาพค่อนข้างพร่ามัว เป็นภาพที่ถูกขยายและจับภาพซ้อนกันหลายชั้น แต่กลับมองเห็นรายละเอียดได้อย่างชัดเจน
แรงที่เขากำเมาส์เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนเกิดรอยร้าวลึก ส่วนหลังมือในแดนมายาก็มีเกล็ดผุดขึ้นตามไปด้วย
“แกร๊ก”
เสียงแตกละเอียดอันคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู
ป๋อซือยังไม่ทันได้มองภาพหน้าจอที่ถูกย่อเล็กลงระหว่างความโกลาหลเมื่อครู่อีกครั้ง สติก็หลุดออกจากแดนมายาเสียแล้ว
เขาสบเข้ากับรอยยิ้มสุภาพของเฮป้า
เฮป้าประคองปากกาที่มีรอยร้าวเพิ่มขึ้นด้วยสองมือ กำลังเก็บผิวด้านนอกของปากกาที่หลุดตกลงบนโต๊ะกลับไปติดทีละชิ้น “ท่านอ๋อง คราวนี้ท่านควบคุมอารมณ์ได้แย่กว่าเมื่อครู่อีกนะ คำสัญญาที่ท่านเพิ่งพูดออกมานี่ช่าง...”