“ไม่คิดเลยว่ากล่องไม้ใบเล็ก ๆ กับทำนองเพลงแสนเรียบง่ายจะตรึงตัวประหลาดไว้ได้ชะงัดขนาดนี้”
ลั่วเจียไป๋เหลือบมองตัวประหลาดที่แทบหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้ากล่องไม้ ก่อนจะทอดถอนใจ “เมื่อก่อนผมคิดมาตลอดว่าฉากในหนังที่ตัวร้ายหยุดโจมตีเพราะคำพูดหรือทำนองเพลงสักช่วง จนกลายเป็นช่องโหว่ให้ตัวเอกเอาชนะได้ เป็นอะไรที่น่าขันและไม่สมเหตุสมผล แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันน่าเศร้าอยู่เหมือนกัน”
“ไม่ว่าตัวตนจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ย่อมมีด้านที่อ่อนแอ”
เสียงที่ตั้งคำถามออกมาจากลูกบาศก์เป็นเสียงผู้ชายวัยผู้ใหญ่ แม้จะมีเสียงกระแสไฟฟ้ารบกวน แต่ก็ยังฟังออกว่ามีอารมณ์เจืออยู่เล็กน้อย
“เมื่อกี้ลูกบาศก์บอกว่าเกลียดน้องสาวที่สุด? ตอนที่จี้เซวียนเกลียดน้องสาวที่สุด...”
ลั่วเจียไป๋จับคำที่บอกถึงขีดสุดในคำถามได้อย่างฉับไว เขาพยายามนึกทบทวนอย่างสุดกำลัง “ในไอเทมของด่านก่อนมีพูดถึงน้องสาวหรือเปล่า? ในหน้าต่างแชตที่จี้เซวียนคุยกับแม่ผู้ล่วงลับ เขาบอกว่าเกลียดน้องสาว”
“เหนือประวัติแชตจะมีวันที่ส่งข้อความในตอนนั้น ลองหาออกมาดูสิ”
รู้สึกเหมือนเข้าใกล้คำตอบเข้าไปทุกที เขาจึงตะโกนบอกลู่หลีให้ช่วยหาไอเทมก่อนหน้านี้จากอีกฝั่งของพื้น ทว่าเห็นลู่หลีหยิบมือถือเครื่องเดิมออกมาแล้ว