“อย่าคิดมาติดสินบนฉัน!” หัวผู้ชายหัวเราะเยาะ “ไม่ว่าจะเป็นของขวัญอะไร แกก็ต้องกินเดี๋ยวนี้!”
ลู่หลีแลกมีดเล็กออกมา ขูดเกล็ดปลาสด
ปลาทั้งแปดตัวนี้เป็นสิ่งที่ผู้เล่นนำเข้ามา
แถมยังมีคุณสมบัติของไอเทมสำคัญ
ดังนั้นไม่ว่าชาวบ้านจะน้ำลายไหลนองแค่ไหน เอาปากมาแตะตามตัวปลา ก็กินไม่ได้
ปลาสดมีเพียงผู้เล่นเท่านั้นที่หั่นได้
ลู่หลีเฉือนเนื้อปลาบางราวปีกจักจั่นออกมาชิ้นหนึ่ง ยัดใส่อาหารหัวผู้ชาย
“ตอนนี้เจ้าต้อง…”
หัวพูดไม่ทันจบ เขาถูกรสชาติเนื้อปลาสดทำให้พูดไม่ออก เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเต็มแรง เคี้ยวจนมีรอยยิ้มจริงใจบนใบหน้าและน้ำตาที่หยุดไม่ได้ “ในที่สุดก็ได้กิน! อร่อยจริง ฉันไม่ได้กินปลาสดแบบนี้นานแค่ไหนแล้วนะ?”
พอเคี้ยวหมด หัวก็เอ่ยอีกครั้ง
“ตอนนี้เจ้าต้อง…”
ลู่หลีเฉือนชิ้นที่สองส่งให้
หัวถูกขัดจังหวะอีกครั้ง ขะมักเขม้นเคี้ยวต่อ น้ำเสียงที่เคยโกรธเกรี้ยวก็ค่อย ๆ อ่อนลง ประโยคซ้ำ ๆ ก็ช้าลง
“ตอนนี้นาย…”
ลู่หลีเฉือนชิ้นที่สาม
หัวกินเสร็จยังทำปากจุ๊บ ๆ มองมือแล่ปลาของลู่หลีด้วยแววตาละห้อย คาดหวังชิ้นที่สี่
“นาย…”
ลั่วเจียไป๋อ้าปากค้าง “ขัดจังหวะเวทมนตร์?”
ชิ้นปลาถูกเฉือนบางและเรียบร้อย ควบคุมแรงได้เหมาะเจาะ
ถึงตอนนี้ปลาก็ได้แค่บาดแผลที่ผิวภายนอก
ปลาสดตัวไม่เท่าแขนนี้ ภายใต้มือของลู่หลีอย่างน้อยสามารถเฉือนได้เป็นพันชิ้น
“นายเหมาะจะไปหั่นเส้นมันฝรั่งในภัตตาคารมิชลิน มันฝรั่งหัวเดียวขายให้แขกเป็นพันคนได้เลย” ลั่วเจียไป๋เอ่ยชมพลางแลกมีดเล็กตามออกมาด้วย
พอลอกเกล็ดปลาเสร็จ ลั่วเจียไป๋พยายามมือให้มั่น หั่นออกมาหนึ่งชิ้น ยัดให้หญิงชาวบ้านที่ยืนตะโกนเสียงดังอยู่ข้างตัวให้เขากินผัก
ลู่หลีเตือน “หั่นให้ชิ้นเล็กกว่านี้นิด”
เขาเอาชิ้นที่สี่ป้อนให้หัว
ชิ้นที่ห้าถือไว้ วางตรงหน้าหัว “ยังอยากกินต่อไหม?”
หัวตาแดงก่ำ “อยาก! อยาก!”
ปลาสดถูกเฉือนออกทีละชั้น กลิ่นหอมพิเศษฟุ้งกระจายอยู่ระหว่างโต๊ะอาหาร
ชาวบ้านได้กลิ่นก็ปั่นป่วนขึ้นมา
“ไปข้าง ๆ พวกเขา ก็จะได้กินปลา!”
“อย่าเบียดฉัน! ให้ฉันไปก่อนนะ!”
“เด็กบ้านฉันกำลังโต ขอปลาสักชิ้นให้เขา! พวกแกหลีกไป!”