คำพูดของเฮป้าสิ้นสุดลง
แม่ชีและนักบวชหลายคนที่กอดถังน้ำเทลงบนไฟไม่หยุด ต่างกรีดร้องและสลายหายไปในเปลวเพลิงที่สั่นไหว
“หายไปแล้ว! หายไปได้ยังไง”
คนด้านหลังตกใจจนทิ้งถังน้ำ ต่างเห็นแก่ตัวหลบไปข้างหลังคนอื่น อยากผลักให้คนอื่นเข้าไปก่อน
น้ำทั้งหมดที่สาดออกไปอยู่คนละระนาบกับไฟ ไม่ได้มีผลอะไรเลย
ไฟเพราะกลืนกินศพไปหลายร่าง ยิ่งลามเร็วขึ้นเรื่อยๆ
“นี่อะไร ขนาดโดนแล้วทำไมกระทั่งศพยังไม่มี!”
“คุณเป็นใคร พวกคุณเป็นใครกันแน่”
วิธีการตายอันประหลาดทำให้นักบวชหน้าซีดราวกระดาษ เขาเริ่มกลัว มองเปลวไฟที่พุ่งกระจายไปทั่ว ตัวถอยหลังไม่หยุด “นี่มันโบสถ์นะ! ต่อหน้าพระเจ้าทั้งหลาย พวกคุณกล้าฆ่าคน กองอัศวินจะมาลงโทษพวกคุณ สันตะปาปา สันตะปาปาคือผู้แทนของพระเจ้า ผลของพระพิโรธนั้นร้ายแรงนัก!”
เฮป้าราวกับได้ยินเรื่องน่าขันอย่างยิ่ง หัวเราะเบาๆ
นักบวชอีกคนเอามือปิดจมูกปากพุ่งเข้ามา ชนประสานงากับนักบวชที่ขู่ไปพลางกอดหัววิ่งหนีออกประตูไปพอดี
เสียงแหบแห้งเพราะความโศกเศร้ายิ่งใหญ่:
“สันตะปาปาสิ้นแล้ว!”
“เมื่อครู่เขายังสั่งการให้พวกเราต้องหาฉบับแม่ของหนังสือต้องห้ามกลับมาก่อนวัน ‘ชำระล้าง’ อยู่เลย ทันใดนั้นหัวก็หลุดลงพื้น ตัวหายวับไป! มีนักบวชหลายคนเห็นเหตุการณ์นี้ หัวของสันตะปาปา ตอนหัวตกพื้นร้องว่า ‘เจ็บนัก ร้อนนัก!’”
“ต่อมาหัวนั้นก็ลุกเป็นไฟ เป็นสีดำ...” นักบวชที่พูดอยู่มองมาด้วยสีหน้าหวาดกลัว เขาชี้ไปที่ที่ไฟลุก “เหมือนกับมันไม่มีผิด!”
“บนพื้นนั่นคือหนังสือต้องห้าม ข้างๆ มีศพที่ยังลุกไหม้อยู่ เอ้อ ท่อนบนของมัน เหมือนจะเป็นเสื้อคลุมของสันตะปาปาที่ปักดิ้นทอง! นั่นใช่ศพของสันตะปาปารึเปล่า”