ตรงหน้าประตู หลูเฟยรีบขยับไปยืนชิดกำแพง มองหยางหลินที่เดินจากไปอย่างหัวเสีย
ผู้อำนวยการมองหัวหน้าเจาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
“ขอโทษนะหัวหน้าเจา ต้องรบกวนพวกคุณอีกแล้ว”
หัวหน้าเจามองผู้อำนวยการอย่างไม่สบอารมณ์
“ผู้อำนวยการ โรงเรียนไม่ได้มีหน้าที่แค่สอนความรู้ให้เด็ก แต่ต้องสอนเหตุผลให้พวกเขาด้วย คุณลองนับดูสิว่าช่วงไม่กี่ปีมานี้มีเด็กกระโดดตึกไปกี่คนแล้ว”
ผู้อำนวยการยิ้มขื่น
“หัวหน้าเจา คุณคิดว่าพวกเราไม่สอนหรือไง ปัญหาคือเด็กสมัยนี้ไม่เหมือนเด็กสมัยก่อน เด็กสมัยก่อนโตมากับการถูกตี ตั้งแต่เล็กก็เคยลำบาก เคยผิดหวัง รู้จักช่วยงานที่บ้าน
“ส่วนเด็กสมัยนี้ถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจ เจอเรื่องนิดหน่อยก็ทนไม่ได้ แถมยังไม่มีประสบการณ์รับมือกับปัญหา พอเกิดเรื่องขึ้นก็ไม่ยอมคุยกับพ่อแม่ พวกเราก็จนปัญญาเหมือนกัน”
ผู้อำนวยการถอนหายใจอย่างจนใจ
หัวหน้าเจาเองก็รู้ว่าทุกวันนี้สังคมมีความกดดันสูง อย่าว่าแต่เด็กเลย แม้แต่ผู้ใหญ่ก็มีไม่น้อยที่ทนแรงกดดันไม่ไหว
“การศึกษาเป็นความรับผิดชอบของโรงเรียน พวกคุณหนีไม่พ้นหรอก แต่ตอนนี้สิ่งสำคัญคือพวกคุณต้องให้ความร่วมมือกับเราสืบเรื่องความสัมพันธ์ของเสี่ยวโหร่ว แล้วหาพ่อของเด็กให้เจอ”
“เรื่องนี้คุณวางใจได้ พวกเราให้ความร่วมมือเต็มที่แน่นอน”
ด้านนอกประตู เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น หลูเฟยจึงทำได้แค่เดินออกไปก่อน
เรื่องที่ควรรู้เธอก็รู้หมดแล้ว ในหัวเริ่มไล่คิดทีละคนว่าใครกันแน่คือแฟนของเสี่ยวโหร่ว คนไร้ความรับผิดชอบแบบนั้น ถ้าหาตัวเจอเมื่อไร เธอจะต้องบอกหัวหน้าเจากับพวกเขาให้ได้