ห้องเรียนของหลูเฟยอยู่ไกลพอสมควร ทั้งสองเดินช้า ๆ ไปตามทางเดินร่มเงาไม้ คุยกันว่าคืนนี้จะกินอะไรดี
ทุกอย่างช่างงดงามเหลือเกิน
【โรงเรียนไม่เหมือนที่อื่นจริง ๆ แค่เดินเข้ามาก็รู้สึกสดชื่นสบายใจ ทั้งตัวผ่อนคลายไปหมด】
【ดอกไม้ หญ้าเขียว แสงเงา อากาศบริสุทธิ์ ดีจริง ๆ】
【ฮ่า ๆ ๆ ถ้าไม่มีแรงกดดันเรื่องเรียน ที่นี่คงเป็นสวรรค์เลย】
【เฮ้อ จู่ ๆ ก็นึกถึงชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของตัวเอง สาวสวยตั้งมากมายมาตามจีบ แต่น่าเสียดายที่ผมเอาแต่เล่นเกม จนตอนนี้ก็ยังไร้เดียงสาอยู่เลย ขาดทุนย่อยยับ】
【นี่คือด้านสว่างของโรงเรียน อีกไม่นานทุกคนคงได้เห็นด้านมืดกันแล้ว】
【แสงกับความมืด จงมาเถอะ!】
...
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากทางขวา
“อ๊า!”
เสียงนั้นกรีดทะลุฟ้า
ไม่กี่วินาทีต่อมา
เสียงดังตุ้บหนัก ๆ ดังขึ้น พื้นทั้งผืนราวกับสั่นสะเทือน
เมิ่งหยางกับหลูเฟยสะดุ้งตกใจ ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
ครู่ต่อมา ก็มีเสียงร้องด้วยความตกใจหลายเสียงดังมาจากทางขวา
“มีคนตาย! มีคนตาย!”
สีหน้าเมิ่งหยางเปลี่ยนไปทันที
“ไปดูกัน”
จู่ ๆ ก็มีคนตายในรายการแบบนี้ ต้องมีการจัดฉากแน่นอน
ถึงจะไม่เกี่ยวกับเขา แต่บางทีอาจเกี่ยวกับหลูเฟย เขาต้องรู้เรื่องให้มากกว่านี้
ทั้งสองวิ่งไปถึงใต้ตึกห้องสมุด รอบ ๆ มีนักเรียนมารวมตัวกันห้าหกคนแล้ว
บนพื้นหน้าตึกห้องสมุด มีนักเรียนหญิงสวมกระโปรงนอนหงายอยู่ ร่างกายบิดงอในท่าทางผิดธรรมชาติ เลือดค่อย ๆ ไหลซึมออกมาจากใต้ร่าง ก่อนย้อมพื้นให้กลายเป็นสีแดงคล้ำอย่างรวดเร็ว
“เมื่อกี้ตอนฉันเดินผ่านก็เห็นเธอยืนอยู่บนดาดฟ้าแล้ว ลมพัดจนกระโปรงปลิว ตอนนั้นฉันก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ไม่นึกเลยว่าเธอจะกระโดดลงมาจริง ๆ”
“ใช่ ฉันได้ยินเสียงเธอร้อง พอเงยหน้าขึ้นไปดูก็เห็นเธอกระโดดลงมา น่ากลัวมาก”
“ฉันนี่แหละซวยที่สุด ไม่เห็นอะไรเลย แค่เดินผ่านอยู่ดี ๆ เธอก็ตกลงมาตรงหน้าฉัน เสื้อฉันเปื้อนเลือดเต็มไปหมด”