ดูท่าทางวิธีนี้จะไม่ได้ผลกับเธอ
งั้นก็ต้องเปลี่ยนวิธีแล้ว
หัวหน้าเจาส่งสายตาให้เพื่อนร่วมงาน
อีกฝ่ายเข้าใจทันที หยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความ
ไม่นาน ประตูห้องสอบสวนก็เปิดออก ตำรวจนายหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู กวักมือเรียกหัวหน้าเจา
“หัวหน้าเจา ออกมาหน่อยครับ”
หลูเฟยลืมตาขึ้น เงี่ยหูฟังอย่างสงสัย
หัวหน้าเจาลุกขึ้น เดินออกไปข้างนอกโดยจงใจเปิดประตูทิ้งไว้
ไม่นาน เสียงจากด้านนอกก็ดังแว่วเข้ามา ทั้งแผ่วเบาและชัดเจน
“หัวหน้าเจา เมิ่งหยางสารภาพแล้วครับ พวกนั้นเป็นคนลงมือจริง ๆ”
“ดี! ทำได้เยี่ยมมาก” หัวหน้าเจาตะโกนอย่างตื่นเต้น “ทีนี้หลูเฟยจะสารภาพหรือไม่ก็ไม่สำคัญแล้ว”
พูดจบ หัวหน้าเจาก็หันกลับเข้ามาแล้วปิดประตู ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ราวกับทุกอย่างจบลงแล้ว
เขาเคาะโต๊ะเบา ๆ วางมือทั้งสองข้างเท้าลงบนโต๊ะ แล้วก้มมองหลูเฟย พลางเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน
“หลูเฟย พี่ชายของคุณ เมิ่งหยาง สารภาพแล้ว คุณยังมีอะไรจะพูดอีกไหม”
สีหน้าหลูเฟยชะงักไปทันที แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เมิ่งหยางสารภาพแล้วเหรอ?
เป็นไปไม่ได้มั้ง เธอยังอดทนไหวอยู่เลย ทำไมเขาถึงสารภาพแล้วล่ะ
หลูเฟยแอบไม่พอใจอยู่ในใจ ไม่รักษาสัจจะกันเลยนี่นา ตกลงกันแล้วว่าจะไม่สารภาพไม่ใช่เหรอ
แต่พอคิดอีกที เมิ่งหยางก็เป็นแค่คนไร้แวว
ตอนที่ไม่ได้เผชิญหน้ากับตำรวจ เขาอาจจะยังใจเย็นได้ แต่เจอบรรยากาศเมื่อครู่นี้แล้วจิตใจพังลงก็เป็นเรื่องปกติ เพราะเขาไม่เคยผ่านการฝึกการแสดงมาก่อน