ตอนนี้พอเห็นเมิ่งหยางเหมือนคิดจะเผาตัวเอง อู๋อวี่ก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
“เผาเลย รีบเผาฉันสิ แค่นายเผาฉัน นายก็ทำผิดกฎหมายแล้ว หนีไม่พ้นแน่ ฮ่าฮ่าฮ่า”
“บนพื้นมีรอยเท้านายตั้งเยอะ ยังมีร่องรอยของน้องสาวนายด้วย เผาฉันน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ของพวกนี้นายเผาทิ้งไม่ได้หรอก ถึงตอนนั้นตำรวจตามรอยมาจับนายได้ นายก็ไม่ใช่การป้องกันตัวโดยชอบแล้ว แต่เป็นการจัดการศพอย่างผิดกฎหมาย!”
...
เมิ่งหยางปิดประตู
เขาก้มลงเก็บก้อนหินที่ใช้ทุบคนเมื่อครู่ หรือจะพูดให้ถูกก็คือก้อนถ่านหิน
เมิ่งหยางเล็งมุมที่ใช้โจมตีเมื่อครู่ แล้วถอดเสื้อมาห่อก้อนถ่านหินไว้ ก่อนจะเช็ดอย่างระมัดระวัง
【โห เมิ่งหยางกำลังทำอะไรน่ะ?】
【ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกว่าเขากำลังเก็บกวาดร่องรอยอีกแล้ว】
【คงไม่อยากให้หัวหน้าเจากับพวกนั้นจับตัวได้มั้ง แต่ร่องรอยในนี้เยอะไปหน่อย เก็บกวาดยากนะ เผาทิ้งไปเลยยังง่ายกว่า】
【คอยดูไปเถอะ ฉันว่าเจ้านี่คิดหาทางไว้แล้วแน่ ๆ】
...
หลังจากจัดการก้อนหินเรียบร้อย เมิ่งหยางก็ลุกขึ้น เดินไปหลังประตูเหล็กของห้องหม้อน้ำ ใช้เสื้อหุ้มกลอนประตูแล้วกดลงดังแกร๊ก จากนั้นก็ลงกลอนประตูจากด้านใน
ต่อมาเขาถือก้อนหินเดินไปหาพี่หลี่
【เขาจะทำอะไรน่ะ? คิดจะทุบหน้าศพให้เละเหรอ?】
【ทุบให้เละก็ไม่มีประโยชน์หรอก สมัยนี้ตรวจดีเอ็นเอได้แล้วนะ】
【งั้นก็คงอยากระบายอารมณ์ใส่ศพจำลองอีกสักรอบ เจ้านี่โรคจิตจริง ๆ】
...
เมิ่งหยางย่อตัวลง แล้วค่อย ๆ ประคองศพของพี่หลี่ให้ลุกขึ้นนั่ง