กินข้าวเสร็จ เมิ่งหยางก็ให้หลูเฟยเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นวันนี้ให้ฟัง
หลังฟังจบ เมิ่งหยางวางบัตรประจำตัวพนักงานของฉินเหวยลงบนโต๊ะ แล้วเคาะเบา ๆ สองครั้ง
“ไม่ผิดแน่ เฉินซานฟู่คนนี้น่าจะเป็นหนึ่งในคนร้าย ตอนนี้ที่ฉันยังไม่แน่ใจก็คือ พี่หลี่เป็นคนร้ายด้วยหรือเปล่า”
พอพูดถึงพี่หลี่ หลูเฟยก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้
“พี่ วันนี้ที่โรงเรียนหนูเห็นพี่หลี่ด้วย เขาเห็นหนูกับตาแก่จอมหลอกลวงคนนี้อยู่ในป่า แต่ไม่พูดอะไร แล้วก็เดินจากไปเลย”
เมิ่งหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“มิน่าล่ะ เมื่อกี้พี่หลี่ถึงมองเธอแปลก ๆ เขาคงรู้ว่าเธอโดนหลอก แต่ไม่ออกมาห้าม ดูท่าคนนี้ก็คงเป็นตัวร้ายเหมือนกัน”
“แต่ว่า...” หลูเฟยดูงุนงง “ถ้าเขาเป็นคนร้าย ไม่ควรซ่อนตัวหน่อยเหรอ?”
เมิ่งหยางส่ายหน้า
“ก็ไม่แน่หรอก แต่ละคนมีสไตล์ไม่เหมือนกัน ฉินเหวยคงโดนฉันกระตุ้นจากรอบก่อน เลยอยากใช้แผนแบบอัจฉริยะ
“แต่พี่หลี่คนนี้ เมื่อกี้ดูเหมือนไม่แยแสอะไรเลย ฉันว่าเขาน่าจะเป็นคนละสไตล์ เป็นสไตล์ของตัวเอง”
【ใช่ เมิ่งหยางพูดถูกเป๊ะ ก็เป็นแบบนี้แหละ อู๋อวี่เป็นคนแบบนี้เลย】
【ถ้าเป็นเรื่องวางแผนร้าย ยังไงก็ต้องยกให้เมิ่งหยาง】
【การฆ่ากำลังจะเริ่มขึ้นแล้วพวกเรา มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว】
...
“ตอนนี้เราต้องกำจัดสองคนนี้ทั้งคู่ เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้เธอ...” เมิ่งหยางลดเสียงลง แล้วกระซิบกับหลูเฟยจนจบ
หลูเฟยตั้งใจฟังจนจบ ก่อนจะพยักหน้า